கடவுளை கவனித்துக்கொள்

கடவுள் தேவையில்லை கவலை இல்லைஇன்றைய சமூகம், குறிப்பாக தொழில்மயமான உலகில், அதிகரித்து வரும் அழுத்தத்தில் உள்ளது: பெரும்பான்மையான மக்கள் தொடர்ந்து ஏதோவொன்றால் அச்சுறுத்தப்படுவதாக உணர்கிறார்கள். மக்கள் நேரமின்மை, வேலை செய்ய அழுத்தம் (வேலை, பள்ளி, சமூகம்), நிதி சிக்கல்கள், பொது பாதுகாப்பின்மை, பயங்கரவாதம், போர், புயல் பேரழிவுகள், தனிமை, நம்பிக்கையின்மை, முதலியன போன்றவற்றால் பாதிக்கப்படுகின்றனர். மன அழுத்தம் மற்றும் மனச்சோர்வு ஆகியவை அன்றாட வார்த்தைகளாக, பிரச்சனைகளாக மாறிவிட்டன. நோய்கள். பல துறைகளில் (தொழில்நுட்பம், சுகாதாரம், கல்வி, கலாச்சாரம்) மிகப்பெரிய முன்னேற்றங்கள் இருந்தபோதிலும், மக்கள் சாதாரண வாழ்க்கையை நடத்துவதில் சிரமம் அதிகரித்து வருகிறது.

சில நாட்களுக்கு முன்பு நான் ஒரு வங்கி கவுண்டரில் வரிசையில் இருந்தேன். எனக்கு முன்னால் ஒரு தந்தை இருந்தார், அவர் தனது கைக்குழந்தையை (4 வயது இருக்கலாம்) அவருடன் வைத்திருந்தார். சிறுவன் முன்னும் பின்னுமாக கவலையில்லாமல், கவலையில்லாமல், மகிழ்ச்சியில் குதித்தான். உடன்பிறந்தவர்களே, நாமும் கடைசியாக எப்போது இப்படி உணர்ந்தோம்?

ஒருவேளை நாம் இந்தக் குழந்தையைப் பார்த்து (கொஞ்சம் பொறாமையுடன்) கூறலாம்: "ஆம், அவர் மிகவும் கவலையற்றவர், ஏனென்றால் இந்த வாழ்க்கையில் என்ன எதிர்பார்க்க வேண்டும் என்று கூட அவருக்குத் தெரியாது!" எவ்வாறாயினும், இந்த விஷயத்தில், வாழ்க்கையைப் பற்றி நாம் அடிப்படையில் எதிர்மறையான அணுகுமுறையைக் கொண்டுள்ளோம்!

கிரிஸ்துவர் என நாம் நமது சமுதாயத்தின் அழுத்தம் எதிர்கொள்ள மற்றும் எதிர்காலத்தில் நேர்மறை மற்றும் நம்பிக்கையுடன் பார். துரதிர்ஷ்டவசமாக, கிறிஸ்தவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையை எதிர்மறையாக, கடினமானவர்களாக அனுபவித்து, ஒரு முழுமையான சூழ்நிலையிலிருந்து விடுவிப்பதற்காக கடவுளிடம் தங்கள் முழுமையான ஜெப வாழ்க்கையை செலவிடுகிறார்கள்.

வங்கியில் எங்கள் குழந்தைக்கு திரும்புவோம். அவரது பெற்றோருடன் அவர் என்ன உறவு? சிறுவன் நம்பிக்கையுடனும் நம்பிக்கையுடனும் முழுமையாய் உற்சாகத்துடன், மகிழ்ச்சியுடனும், ஆர்வத்துடனும் நிறைந்திருக்கிறார்! அவரிடமிருந்து நாம் ஏதாவது கற்றுக்கொள்ளலாமா? கடவுள் அவரது குழந்தைகள் என நம்மை பார்க்கிறார் மற்றும் அவருடன் நம் உறவு ஒரு பெற்றோருக்கு மேல் இருக்கும் அதே இயற்கை தன்மை வேண்டும்.

"இயேசு ஒரு குழந்தையைக் கூப்பிட்டு, அவர்கள் நடுவில் வைத்து, "உண்மையாகவே நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், நீங்கள் மனந்திரும்பி குழந்தைகளைப் போல் ஆகாவிட்டால், இந்தப் பிள்ளையைப் போல் பரலோகராஜ்யத்தில் நுழையமாட்டீர்கள். பரலோகராஜ்யத்தில் பெரியவர் ”(மத்தேயு 18,2-4).

பெற்றோருக்கு முற்றிலும் கடமைப்பட்ட ஒரு குழந்தை வேண்டும் என்று கடவுள் எதிர்பார்க்கிறார். குழந்தைகள் பொதுவாக மனச்சோர்வைத் தரவில்லை, ஆனால் சந்தோஷம், உயிர் ஆவி மற்றும் நம்பிக்கையின் முழுமை. கடவுளுக்கு முன்பாக நம்மைத் தாழ்த்துவதே நம் வேலையாகும்.

வாழ்க்கையை நோக்கிய ஒரு குழந்தையின் மனப்பான்மையை நாம் ஒவ்வொருவரும் எதிர்பார்க்கிறோம். நம் சமுதாயத்தின் அழுத்தத்தை உணரவோ அல்லது உடைக்கவோ அவர் விரும்பவில்லை, ஆனால் கடவுள்மீது நம்பிக்கை மற்றும் உறுதியான நம்பிக்கையுடன் நம் வாழ்க்கையை அணுகுவதை எதிர்பார்க்கிறார்:

"எப்பொழுதும் கர்த்தருக்குள் மகிழுங்கள்! மீண்டும் நான் சொல்ல விரும்புகிறேன்: மகிழ்ச்சியுங்கள்! உங்கள் மென்மை எல்லா மக்களுக்கும் தெரிய வேண்டும்; கர்த்தர் அருகில் இருக்கிறார். [பிலிப்பியர்கள் 4,6] எதைப் பற்றியும் கவலைப்பட வேண்டாம், ஆனால் எல்லாவற்றிலும் நன்றியுடன் கூடிய ஜெபம் மற்றும் வேண்டுதல் மூலம் உங்கள் கவலைகள் கடவுளுக்குத் தெரியப்படுத்தப்பட வேண்டும்; புரிந்துகொள்ள முடியாத கடவுளுடைய சமாதானம் உங்கள் இருதயங்களையும் உங்கள் எண்ணங்களையும் கிறிஸ்து இயேசுவில் காத்துக்கொள்ளும் »(பிலிப்பியர் 4,4-7).

இந்த வார்த்தைகள் வாழ்க்கையைப் பற்றிய நம் மனப்பான்மையை உண்மையில் பிரதிபலிக்கின்றனவா?

மன அழுத்த மேலாண்மை குறித்த ஒரு கட்டுரையில், பல் நாற்காலியை இறுதியாக படுத்து ஓய்வெடுக்க முடியும் என்று ஏங்கிக்கொண்ட ஒரு தாயைப் பற்றி படித்தேன். இது எனக்கு ஏற்கனவே நடந்ததை ஒப்புக்கொள்கிறேன். பல்மருத்துவரின் பயிற்சியின் கீழ் மட்டுமே நாம் "ஓய்வெடுக்க" முடிந்தால் ஏதோ முற்றிலும் தவறு நடக்கிறது!

கேள்வி என்னவென்றால், நாம் ஒவ்வொருவரும் எவ்வளவு நன்றாக பிலிப்பியர்களை குடியமர்த்துகிறோம் 4,6 ("எதைப் பற்றியும் கவலைப்பட வேண்டாம்")? இந்த மன அழுத்த உலகத்தின் நடுவில்?

நம்முடைய வாழ்க்கையின் கட்டுப்பாடு கடவுளுக்கு உரியது! நாம் அவருடைய பிள்ளைகள், அவருக்கு கீழ்ப்படிந்து இருக்கிறோம். நம் வாழ்வில் நம்மை கட்டுப்படுத்த முயலும் போது, ​​நமது சொந்த பிரச்சனைகளையும், நம்மைத் தொந்தரவுகளையும் நாம் தீர்க்க வேண்டும். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், நாம் புயலில் கவனம் செலுத்துகையில், இயேசுவைக் காணாமல் போய்விடுவோம்.

நம் வாழ்நாளில் எவ்வளவு சிறிய கட்டுப்பாட்டை நாம் பெற்றோமென்பதை உணரும் வரையில் கடவுள் நம்மை வரம்பிற்குள் வழிநடத்துவார். அத்தகைய தருணங்களில், கடவுளுடைய கிருபையை வெறுமனே தூக்கி எறிவதற்கே நமக்கு விருப்பமில்லை. வேதனையையும் துன்பத்தையும் நாம் கடவுளிடம் ஒப்படைக்கிறோம். இது கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையில் மிகவும் கடினமான தருணங்களாகும். இருப்பினும், குறிப்பாக பாராட்டப்பட வேண்டிய மற்றும் ஆழமான ஆன்மீக மகிழ்ச்சியைக் கொண்டிருக்கும் தருணங்களைக் கொண்டது:

"சகோதரர்களே, உங்கள் நம்பிக்கையின் சோதனை விடாமுயற்சியைக் கொண்டுவருகிறது என்பதை அறிந்து, நீங்கள் பல்வேறு சோதனைகளில் விழும்போது, ​​அதை மகிழ்ச்சியுடன் எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். இருப்பினும், நீங்கள் பரிபூரணமாகவும், பரிபூரணமாகவும், ஒன்றும் இல்லாதவர்களாகவும் இருக்க, விடாமுயற்சி ஒரு சரியான வேலையைக் கொண்டிருக்க வேண்டும்." (ஜேம்ஸ் 1,2-4).

ஒரு கிறிஸ்தவரின் வாழ்க்கையில் கடினமான காலங்கள் ஆன்மீக பலனைத் தருவதாகவும், அவரை பரிபூரணமாக்குவதாகவும் கூறப்படுகிறது. பிரச்சினைகள் இல்லாத வாழ்க்கையை கடவுள் நமக்கு வாக்குறுதி அளிக்கவில்லை. "பாதை குறுகியது" என்று இயேசு கூறினார். கஷ்டங்கள், சோதனைகள் மற்றும் துன்புறுத்தல்கள் ஒரு கிறிஸ்தவரை மன அழுத்தத்திலும் மன அழுத்தத்திலும் வைக்கக்கூடாது. அப்போஸ்தலன் பவுல் எழுதினார்:

"எல்லாவற்றிலும் நாம் ஒடுக்கப்படுகிறோம், ஆனால் ஒடுக்கப்படவில்லை; எந்த வழியையும் காணவில்லை, ஆனால் ஒரு வழி இல்லாமல் பின்தொடரவில்லை, ஆனால் கைவிடப்படவில்லை; கீழே வீசப்பட்டது ஆனால் அழிக்கப்படவில்லை »(2. கொரிந்தியர்கள் 4,8-9).

கடவுள் நம் உயிரைக் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவருகையில், நாம் ஒருபோதும் கைவிடப்படுவதில்லை, நம்மை சார்ந்திருப்பதில்லை! இந்த விஷயத்தில் இயேசு கிறிஸ்து நமக்கு ஒரு முன்மாதிரியாக இருக்க வேண்டும். அவர் நமக்கு முன்பாகவும் தைரியமாகவும் இருக்கிறார்:

"நீங்கள் என்னில் சமாதானம் அடைய வேண்டும் என்பதற்காகவே இதைச் சொன்னேன். உங்களுக்கு உலகில் துன்பம் உண்டு; ஆனால் மகிழ்ச்சியாக இருங்கள், நான் உலகத்தை வென்றேன் »(யோவான் 16,33).

எல்லா பக்கங்களிலும் இயேசு ஒடுக்கப்பட்டார், எதிர்த்தரப்பு, துன்புறுத்தல், சிலுவையில் அறையப்பட்டார். அவர் அரிதாக ஒரு அமைதியான தருணத்தை கொண்டிருந்தார், பெரும்பாலும் மக்கள் தப்பித்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. இயேசுவும் அந்த வரம்புக்கு தள்ளப்பட்டார்.

"அவருடைய மாம்சத்தின் நாட்களில், அவர் தன்னை மரணத்திலிருந்து காப்பாற்றக்கூடியவர்களிடம் உரத்த அழுகைகளுடனும் கண்ணீரோடும் மன்றாடுதல் மற்றும் வேண்டுதல்கள் இரண்டையும் செய்தார், மேலும் அவர் கடவுளுக்குப் பயப்படுவதன் நிமித்தம் கேட்கப்பட்டார், அவர் ஒரு மகனாக இருந்தாலும், அவர் எதைக் கற்றுக்கொண்டார். அவர் கீழ்ப்படிதலால் அவதிப்பட்டார்; மேலும் முழுமையடைந்து, அவருக்குக் கீழ்ப்படிகிற அனைவருக்கும் நித்திய இரட்சிப்பின் ஆசிரியரானார், மெல்கிசேதேக்கின் கட்டளைப்படி கடவுளால் பிரதான ஆசாரியராக வாழ்த்தப்பட்டார் »(எபிரேயர் 5,7-10).

இயேசு மிகுந்த மன அழுத்தத்தில் வாழ்ந்தார், அவருடைய உயிரை தனது கைகளில் எடுத்து, அவருடைய வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தையும் நோக்கத்தையும் இழக்காமல் இருந்தார். அவர் எப்போதும் கடவுளுடைய சித்தத்திற்கு ஒப்புக்கொடுத்திருக்கிறார், தந்தையின் அனுமதியுடனான எல்லா சூழ்நிலைகளையும் ஏற்றுக்கொள்கிறார். இது சம்பந்தமாக, அவர் உண்மையில் அழுத்தமாக இருந்தபோது இயேசுவிடம் பின்வரும் சுவாரஸ்யமான அறிக்கையை வாசித்தார்:

“இப்போது என் ஆன்மா வருத்தமாக இருக்கிறது. மற்றும் நான் என்ன சொல்ல வேண்டும்? அப்பா, இந்த நேரத்திலிருந்து என்னைக் காப்பாற்றவா? ஆனாலும் அதனால்தான் நான் இந்த நேரத்திற்கு வந்தேன் »(யோவான் 12,27).

வாழ்க்கையில் நமது தற்போதைய சூழ்நிலையையும் (சோதனை, நோய், இன்னல்கள் போன்றவை) ஏற்றுக்கொள்கிறோமா? சில சமயங்களில் கடவுள் நம் வாழ்வில் குறிப்பாக சங்கடமான சூழ்நிலைகளை அனுமதிக்கிறார், நம் தவறு இல்லாத பல வருட சோதனைகள் கூட, அவற்றை நாம் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறார். பீட்டரின் பின்வரும் அறிக்கையில் இந்தக் கொள்கையை நாம் காண்கிறோம்:

“ஒருவன் தன் மனசாட்சியின் நிமித்தம் அநியாயமாகத் துன்பப்பட்டு தேவனுக்கு முன்பாகத் துன்பங்களைச் சகித்தால் அது கிருபையாகும். பாவம் செய்பவர்களாய் நீங்கள் சகித்தால் என்ன மகிமை அடிக்க வேண்டும்? ஆனால் நீங்கள் நன்மையையும் துன்பத்தையும் சகித்துக்கொண்டால் அது கடவுளின் அருள். இதற்காகவே நீங்கள் அழைக்கப்பட்டீர்கள்; ஏனெனில், கிறிஸ்துவும் உங்களுக்காகப் பாடுபட்டார், அவருடைய அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றுவதற்கு உங்களுக்கு ஒரு முன்மாதிரியை விட்டுச் சென்றார்: பாவம் செய்யாதவர், அவருடன் எந்த வஞ்சகமும் செய்யவில்லை, அவர் வாயில் காணப்பட்டார், அவர் பழிவாங்கப்பட்டார் மற்றும் பழிவாங்கப்படவில்லை, துன்பப்படுவேன் என்று அச்சுறுத்தினார் ஆனால் சரணடைந்தார். நேர்மையாக தீர்ப்பு வழங்குபவர் »(1. பீட்டர் 2,19-23).

மரணம் வரை கடவுளுடைய சித்தத்திற்கு இயேசு கீழ்ப்படிந்தார், குற்றவுணர்வால் பாதிக்கப்பட்டு, அவருடைய துன்பத்தை அனுபவித்தார். நம்முடைய வாழ்க்கையில் கடவுளுடைய சித்தத்தை நாம் ஏற்றுக்கொள்கிறோமா? அது விரும்பத்தகாதவையாக இருந்தாலும், நாம் குற்றமற்றவர்களாக இருந்தால், எல்லா பக்கங்களிலும் இருந்து துன்புறுத்தப்படுகிறோம், நம் கடினமான சூழ்நிலையின் அர்த்தத்தை புரிந்து கொள்ள முடியாது? இயேசு நமக்கு தெய்வீக சமாதானத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் அளித்தார்:

"அமைதி நான் உன்னை விட்டு செல்கிறேன், நான் உனக்கு அமைதியை தருகிறேன்; உலகம் கொடுப்பது போல் அல்ல, நான் உங்களுக்கு தருகிறேன். உங்கள் இதயத்தில் கலங்க வேண்டாம், பயப்பட வேண்டாம் ”(யோவான் 14,27).

"என் மகிழ்ச்சி உங்களில் இருக்கவும், உங்கள் மகிழ்ச்சி நிறைவாயிருக்கவும் இதுவே நான் உங்களுக்குச் சொன்னேன்" (யோவான் 15,11).

துன்பம் நேர்மையாய் இருப்பதற்கும் ஆவிக்குரிய வளர்ச்சியை உருவாக்குவதற்கும் நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்:

“அதுமட்டுமல்லாமல், துன்பம் சகிப்புத்தன்மையையும், சகிப்புத்தன்மையை நிரூபிக்கும் சோதனையையும், சோதனையை ஆனால் நம்பிக்கையையும் தருகிறது என்பதை அறிந்து, நாங்கள் துன்பங்களில் பெருமைப்படுகிறோம்; ஆனால் நம்பிக்கை வெட்கப்படுவதில்லை, ஏனென்றால் கடவுளுடைய அன்பு நமக்கு அருளப்பட்ட பரிசுத்த ஆவியின் மூலம் நம் இருதயங்களில் ஊற்றப்பட்டது »(ரோமர்கள் 5,3-5).

நாம் துன்பம் மற்றும் மன அழுத்தத்தில் வாழ்கிறோம், கடவுள் நமக்கு என்ன எதிர்பார்க்கிறார் என்பதை உணர்ந்திருக்கிறோம். ஆகையால், நாம் இந்த நிலைமையை சகித்து ஆன்மீக பழத்தை உற்பத்தி செய்கிறோம். கடவுள் நமக்கு அமைதியையும் மகிழ்ச்சியையும் தருகிறார். இதை நடைமுறையில் எவ்வாறு செயல்படுத்தலாம்? இயேசுவின் பின்வரும் அற்புதமான வசனத்தை நாம் வாசிப்போம்:

"உழைப்பவர்களே, சுமையாக இருப்பவர்களே, அனைவரும் என்னிடம் வாருங்கள்! நான் உங்களுக்கு ஓய்வு கொடுப்பேன், என் நுகத்தை உங்கள் மீது எடுத்துக்கொண்டு என்னிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ளுங்கள்! ஏனென்றால் நான் மனத்தாழ்மையும் மனத்தாழ்மையும் உடையவன், மேலும் "உங்கள் ஆத்துமாக்களுக்கு நீங்கள் இளைப்பாறுதலைக் காண்பீர்கள்"; ஏனெனில் என் நுகம் சாந்தமானது, என் சுமை இலகுவானது »(மத்தேயு 11,28-30).

நாம் இயேசுவிடம் வர வேண்டும், அப்பொழுது அவர் நமக்கு இளைப்பாறுவார். இது ஒரு முழுமையான சத்தியம்! நாம் அவரிடம் நமது சுமையை வீச வேண்டும்:

“ஆகையால், தேவனுடைய வல்லமையான கரத்தின்கீழ் உங்களைத் தாழ்த்திக் கொள்ளுங்கள், அவர் தக்க சமயத்தில் உங்களை உயர்த்துவார், [எப்படி?] உங்கள் கவலைகள் அனைத்தையும் அவர்மேல் எறிந்துவிடுவார்! ஏனென்றால் அவர் உங்களை கவனித்துக்கொள்கிறார்" (1. பீட்டர் 5,6-7).

கடவுளுக்கு நாம் எவ்வளவு கவலையைத் தருகிறோம்? இந்த விஷயத்தில் எங்களுக்கு உதவும் சில குறிப்பிட்ட புள்ளிகள் இங்கு உள்ளன:

நாம் கடவுளை முழுமையாக்கிக் கொள்ள வேண்டும், அவரிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும்.

நம்முடைய வாழ்க்கையின் குறிக்கோள் கடவுளைப் பிரியப்படுத்தி, நம் அனைவருக்கும் கீழ்ப்படிவதாகும். நம் சக மனிதரைப் பிரியப்படுத்த முயற்சிக்கும்போது, ​​மோதல் மற்றும் மன அழுத்தம் உள்ளது, ஏனென்றால் இது சாத்தியமற்றது. துன்பத்தில் நம்மை ஆற்றுவதற்கு நம் சக மனிதனுக்கு சக்தி கொடுக்கக் கூடாது. கடவுள் மட்டுமே நம் வாழ்க்கையை தீர்மானிக்க வேண்டும். இது நம் வாழ்வில் சமாதானத்தையும் சமாதானத்தையும் சந்தோஷத்தையும் தருகிறது.

கடவுளுடைய ராஜ்யம் முதலில் வர வேண்டும்.

நம் வாழ்க்கை என்ன செய்கிறது? மற்றவர்களின் அங்கீகாரம்? நிறைய பணம் சம்பாதிக்க ஆசை? எங்கள் எல்லா பிரச்சினைகளையும் அகற்றுவதற்கு? இந்த மன அழுத்தம் வழிவகுக்கும் அனைத்து இலக்குகளும். நம்முடைய முன்னுரிமை என்னவென்று கடவுள் தெளிவாகக் கூறுகிறார்:

"அதனால்தான் நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: உங்கள் வாழ்க்கையைப் பற்றி, நீங்கள் என்ன சாப்பிட வேண்டும், என்ன குடிக்க வேண்டும், எதை உடுத்த வேண்டும் என்பதைப் பற்றி உங்கள் உடலைப் பற்றி கவலைப்படாதீர்கள்! உணவை விட உயிரும், உடையை விட உடலும் மேலானவை அல்லவா? வானத்துப் பறவைகள் விதைக்கவோ, அறுக்கவோ, களஞ்சியங்களில் சேர்க்கவோ இல்லை, உங்கள் பரலோகத் தந்தை அவர்களுக்கு உணவளிக்கிறார். . அவர்களை விட {நீங்கள்} மிகவும் மதிப்புமிக்கவர் அல்லவா? ஆனால் உங்களில் யார் தன் வாழ்நாளில் ஒரு முழம் பற்றி கவலைப்பட முடியும்? நீங்கள் ஏன் ஆடைகளைப் பற்றி கவலைப்படுகிறீர்கள்? வயலின் அல்லிகள் வளர்வதைக் கவனியுங்கள்: அவை உழைக்காது, சுழலுவதுமில்லை. ஆனால் சாலொமோன் கூட இவைகளில் ஒன்றைப் போலத் தம்முடைய எல்லா மகிமையையும் அணிந்திருக்கவில்லை என்று உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன். ஆனால் இன்றும் நாளையும் நிற்கும் வயல் புல்லைக் கடவுள் உடுத்தினால் அடுப்பில் எறியப்படும். அதிகம் இல்லை நண்பர்களே , நீங்கள் கொஞ்சம் நம்பிக்கை கொண்டவர். எனவே இப்போது கவலைப்பட வேண்டாம், நாம் என்ன சாப்பிட வேண்டும்? அல்லது: நாம் என்ன குடிக்க வேண்டும்? அல்லது: நாம் என்ன அணிய வேண்டும்? எல்லா ஜாதிகளும் தேடுகிறார்கள்; ஏனென்றால் இவை அனைத்தும் உங்களுக்குத் தேவை என்பதை உங்கள் பரலோகத் தந்தை அறிந்திருக்கிறார். ஆனால் முதலில் தேவனுடைய ராஜ்யத்தையும் அவருடைய நீதியையும் தேடுங்கள்! மேலும் இவை அனைத்தும் உங்களிடம் சேர்க்கப்படும், எனவே நாளை பற்றி கவலைப்பட வேண்டாம்! ஏனென்றால் நாளை தன்னைத்தானே பார்த்துக்கொள்ளும். ஒவ்வொரு நாளும் அதன் தீமை போதுமானது »(மத்தேயு 6,25-34).

நாம் கடவுளையும் அவருடைய சித்தத்தையும் முதன் முதலாக கவனித்துக் கொண்டிருக்கும் வரை, நம்முடைய எல்லா தேவைகளையும் அவர் மூடிவிடுவார்! 
இது ஒரு பொறுப்பற்ற வாழ்க்கைக்கான இலவச பாஸ்? நிச்சயமாக இல்லை. நம்முடைய குடும்பங்களைப் பராமரிக்கவும், எங்கள் குடும்பத்தை கவனிப்பதற்கும் பைபிள் நமக்குக் கற்பிக்கிறது. ஆனால் இது முன்னுரிமை ஏற்கனவே உள்ளது!

எங்கள் சமூகம் கவனச்சிதறல்கள் நிறைந்ததாக இருக்கிறது. நாம் கவனமாக இல்லாவிட்டால், திடீரென்று நம் வாழ்வில் கடவுளுக்கு இடமில்லை. இது செறிவு மற்றும் முன்னுரிமை பெறுகிறது, இல்லையெனில் மற்ற விஷயங்கள் திடீரென்று நம் வாழ்க்கையை தீர்மானிக்கும்.

ஜெபத்தில் நேரத்தை செலவிட உற்சாகப்படுத்தப்படுகிறோம்.

ஜெபத்தில் கடவுள் மீது நம் சுமைகளைச் செலுத்துவது நம்மீது உள்ளது. அவர் ஜெபத்தில் நம்மை மூச்சுத்திணறச் செய்து, நம் எண்ணங்களையும் முன்னுரிமையையும் தெளிவுபடுத்துகிறார், அவருடன் நெருங்கிய உறவு வைத்திருக்கிறார். இயேசு நமக்கு ஒரு முக்கிய முன்மாதிரியை கொடுத்தார்:

“அதிகாலையில், இன்னும் இருட்டாக இருந்தபோது, ​​அவர் எழுந்து வெளியே சென்று, ஒரு தனிமையான இடத்திற்குச் சென்று, அங்கே ஜெபம் செய்தார். சீமோனும் அவனோடு இருந்தவர்களும் அவன் பின்னே விரைந்தனர்; அவர்கள் அவரைக் கண்டுபிடித்து அவரிடம் சொன்னார்கள்: எல்லோரும் உன்னைத் தேடுகிறார்கள் "(மார்க் 1,35-37).

ஜெபத்திற்கான நேரத்தைக் கண்டுபிடிக்க இயேசு மறைந்திருந்தார்! அவர் பல தேவைகளை திசை திருப்பவில்லை:

“ஆனால் அவரைப் பற்றிய பேச்சு அதிகமாக பரவியது; மற்றும் பெருந்திரளான மக்கள் கூடினர் அவர்களின் நோய்களைக் கேட்டு குணப்படுத்த வேண்டும். ஆனால் அவர் பின்வாங்கினார் மற்றும் தனிமையான பகுதிகளில் இருந்து பிரார்த்தனை செய்தார் »(லூக்கா 5,15-16).

அழுத்தத்தின் கீழ் இருக்கிறோமா, நம் வாழ்வில் மன அழுத்தம் பரவுகிறது? அப்படியானால், நாமும் ஜெபத்தில் கடவுளுடன் நேரத்தை செலவழிக்க வேண்டும். சில நேரங்களில் நாம் கடவுளை அறிந்து கொள்ள மிகவும் பிஸியாக இருக்கிறோம். அதனால் தான் தொடர்ந்து திரும்பவும் கடவுளிடம் கவனம் செலுத்துவது முக்கியம்.

மார்தாவின் உதாரணம் உங்களுக்கு ஞாபகம் இருக்கிறதா?

“ஆனால் அவர்கள் வழியில் சென்றுகொண்டிருந்தபோது அவர் ஒரு கிராமத்திற்கு வந்தார்; மார்த்தா என்ற பெண் அவனை உள்ளே அழைத்துச் சென்றாள். அவளுக்கு மரியா என்று ஒரு சகோதரி இருந்தாள், அவள் இயேசுவின் பாதத்தில் அமர்ந்து அவருடைய வார்த்தையைக் கேட்டாள். இருப்பினும், மார்ட்டா, அதிக சேவையில் மிகவும் பிஸியாக இருந்தார்; ஆனால் அவள் எழுந்து வந்து, ஆண்டவரே, என் சகோதரி என்னைத் தனியாகப் பணிவிடை செய்ய விட்டுச் சென்றதை உமக்குக் கவலை இல்லையா? எனக்கு உதவி செய்யும்படி அவளிடம் சொல்!] ஆனால் இயேசு அவளுக்குப் பதிலளித்தார்: மார்த்தா, மார்த்தா! நீங்கள் பல விஷயங்களைப் பற்றி கவலைப்படுகிறீர்கள், கவலைப்படுகிறீர்கள்; ஆனால் ஒன்று அவசியம். ஆனால் மரியாள் தன்னிடமிருந்து எடுக்கப்படாத நல்ல பகுதியைத் தேர்ந்தெடுத்தாள் »(லூக்கா 10,38-42).

ஓய்வெடுக்க நேரம் எடுத்துக்கொள்வோம், கடவுளுடன் நெருங்கிய உறவு கொள்வோம். ஜெபம், பைபிள் படிப்பு, தியானம் ஆகியவற்றில் போதுமான நேரத்தை செலவிடுவோம். இல்லையெனில் நம் சுமைகளை கடவுளிடம் மாற்றுவது கடினம். எங்கள் சுமைகளை கடவுள் மீது வீச, அவர்களிடமிருந்து உங்களை விலக்கி, இடைவெளி எடுப்பது முக்கியம். The மரங்களிலிருந்து காட்டைப் பார்க்கவில்லை ... »

ஒரு கிரிஸ்துவர் இருந்து ஒரு முழுமையான ஓய்வு நாள் ஓய்வு எதிர்பார்க்கப்படுகிறது என்று நாம் இன்னும் கற்று போது, ​​நாம் ஒரு நன்மை இருந்தது: வெள்ளிக்கிழமை மாலை இருந்து சனிக்கிழமை இரவு வரை, நாம் யாரையும் ஆனால் கடவுள் கிடைக்கவில்லை. வட்டம், குறைந்தபட்சம் நம் வாழ்வில் மற்றவர்களின் கொள்கைகளை புரிந்துகொண்டு பராமரிக்கிறோம். அவ்வப்போது நாம் குறிப்பாக இந்த வலியுறுத்தப்பட்ட உலகில், சுவிட்ச் மற்றும் ஓய்வெடுக்க வேண்டும். இது இருக்க வேண்டும் என்று கடவுள் கட்டளையிடுவதில்லை. மனிதர்களுக்கு வெறுமனே ஓய்வு காலம் தேவை. இயேசு தம் சீடர்களுக்கு ஓய்வளிக்க கற்றுக் கொடுத்தார்:

“அப்போஸ்தலர்கள் இயேசுவிடம் கூடிவருகிறார்கள்; அவர்கள் தாங்கள் செய்ததையும் கற்பித்ததையும் அவருக்குச் சொன்னார்கள். அவர் அவர்களை நோக்கி: நீங்கள் தனியே ஒரு பாழடைந்த இடத்திற்கு வந்து சற்று இளைப்பாறுங்கள் என்றார். ஏனென்றால், வந்து போனவர்கள் பலர் இருந்தார்கள், சாப்பிட நேரம் கூட கிடைக்கவில்லை ”(மாற்கு 6:30-31).

திடீரென்று அனைத்து நேரம் சாப்பிட நேரம் இல்லை போது, ​​அதை சுவிட்ச் மற்றும் ஓய்வு எடுத்து நிச்சயமாக அதிக நேரம்.

அப்படியென்றால் நாம் கடவுளைப் பற்றி கவலைப்படுவது எப்படி? நமக்கு சொல்கிறேன்:

Our நம்முடைய முழு இருப்பையும் கடவுளிடம் சமர்ப்பித்து அவரை நம்புகிறோம்.
• கடவுளுடைய ராஜ்யம் முதலில் வருகிறது.
• நாம் ஜெபத்தில் நேரத்தை செலவிடுகிறோம்.
Rest நாங்கள் ஓய்வெடுக்க நேரம் எடுத்துக்கொள்கிறோம்.

வேறு வார்த்தைகளில் சொன்னால், நம்முடைய வாழ்க்கை கடவுளாகவும், இயேசுவை சார்ந்ததாகவும் இருக்க வேண்டும். நாம் அவரிடம் கவனம் செலுத்தி, நம் வாழ்வில் அவருக்காக அறைகூவல் விடுகிறோம்.

அவர் நம்மை அமைதி, அமைதி மற்றும் மகிழ்ச்சியோடு ஆசீர்வதிப்பார். எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் துன்புறுத்தப்பட்டாலும் அவருடைய சுமை எளிதானது. இயேசு ஒடுக்கப்பட்டார் ஆனால் ஒருபோதும் நசுக்கப்படவில்லை. நாம் உண்மையிலேயே கடவுளுடைய பிள்ளைகளாக மகிழ்ச்சியுடன் வாழ வேண்டும், அவரை நம்புவதற்கு அவரை நம்புவோம், எமது எல்லா சுமைகளையும் அவர் மீது சுமத்துங்கள்.

நம்முடைய சமுதாயம் அழுத்தம், கிரிஸ்துவர் சில நேரங்களில் இன்னும் இருக்கிறது, ஆனால் கடவுள் விண்வெளி உருவாக்குகிறது, நம் சுமையை தாங்கி எங்களுக்கு அக்கறை. நாம் நம்புகிறோமா? கடவுள்மீது நாம் ஆழமான நம்பிக்கை வைத்திருப்போமா?

23 ஆம் சங்கீதத்தில் நம்முடைய பரலோக படைப்பாளர் மற்றும் இறைவனைப் பற்றிய டேவிட் விளக்கத்துடன் முடிப்போம் (தாவீதும் அடிக்கடி ஆபத்தில் இருந்தார் மற்றும் எல்லா பக்கங்களிலிருந்தும் கடுமையாக அழுத்தப்பட்டார்):

“கர்த்தர் என் மேய்ப்பன், எனக்கு ஒன்றும் வேண்டாம். அவர் என்னை பச்சை புல்வெளிகளில் முகாமிட்டுள்ளார், அவர் என்னை அமைதியான தண்ணீருக்கு அழைத்துச் செல்கிறார். அவர் என் ஆன்மாவைப் புதுப்பிக்கிறார். அவருடைய நாமத்தினிமித்தம் அவர் என்னை நீதியின் பாதைகளில் நடத்துகிறார். மரணத்தின் நிழலின் பள்ளத்தாக்கில் நான் அலைந்தாலும், நீங்கள் என்னுடன் இருப்பதால், நான் எந்தத் தீங்கும் பயப்படுவதில்லை; உமது தடியும் உமது தடியும் என்னைத் தேற்றும். என் சத்துருக்களுக்கு முன்பாக எனக்கு முன்பாக ஒரு மேஜையை ஆயத்தம்பண்ணுகிறீர்; என் தலையை எண்ணெயால் பூசினாய், என் பாத்திரம் நிரம்பி வழிகிறது. நன்மையும் அருளும் மட்டுமே என் வாழ்நாள் முழுவதும் என்னைப் பின்தொடரும்; நான் வாழ்நாள் முழுவதும் கர்த்தருடைய வீட்டிற்குத் திரும்புகிறேன் »(சங்கீதம் 23).

டேனியல் போஸ்சால்


PDFகடவுளை கவனித்துக்கொள்