கடவுளை கவனித்துக்கொள்

கடவுள் தேவையில்லை கவலை இல்லை இன்றைய சமூகம், குறிப்பாக தொழில்மயமான உலகில், அதிகரித்து வரும் அழுத்தத்தில் உள்ளது: பெரும்பான்மையான மக்கள் ஏதோவொரு அழுத்தத்தின் கீழ் தொடர்ந்து உணர்கிறார்கள். மக்கள் நேரமின்மை, செய்ய வேண்டிய அழுத்தம் ஆகியவற்றால் பாதிக்கப்படுகின்றனர் (வேலை, பள்ளி, சமூகம்), நிதி சிக்கல்கள், பொது பாதுகாப்பின்மை, பயங்கரவாதம், போர், கடுமையான வானிலை பேரழிவுகள், தனிமை, நம்பிக்கையற்ற தன்மை போன்றவை. மன அழுத்தமும் மன அழுத்தமும் அன்றாட சொற்கள், பிரச்சினைகள், நோய்கள். பல பகுதிகளில் பெரும் முன்னேற்றங்கள் இருந்தபோதிலும் (தொழில்நுட்பம், சுகாதாரம், கல்வி, கலாச்சாரம்) ஒரு சாதாரண வாழ்க்கையை நடத்துவதில் மக்களுக்கு எப்போதுமே அதிக சிரமம் இருப்பதாகத் தெரிகிறது.

சில நாட்களுக்கு முன்பு நான் ஒரு வங்கி கவுண்டரில் வரிசையில் இருந்தேன். எனக்கு முன்பு ஒரு தந்தை அவரது குறுநடை போடும் குழந்தை (ஒருவேளை 4 வயது) அவருடன். சிறுவன் கவலையற்றவனாகவும், கவலையற்றவனாகவும், மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தான். உடன்பிறப்புகளே, இது கடைசி மலாக்கி எப்போது, ​​நாங்கள் எப்படி உணர்ந்தோம்?

ஒருவேளை நாம் இந்த குழந்தையைப் பார்த்து சொல்லலாம் (கொஞ்சம் பொறாமை): «ஆம், அவர் மிகவும் கவலையற்றவர், ஏனென்றால் இந்த வாழ்க்கையில் என்ன எதிர்பார்க்க வேண்டும் என்று கூட அவருக்குத் தெரியாது!» எவ்வாறாயினும், இந்த விஷயத்தில், வாழ்க்கையில் அடிப்படையில் எதிர்மறையான பார்வை நமக்கு இருக்கிறது!

கிரிஸ்துவர் என நாம் நமது சமுதாயத்தின் அழுத்தம் எதிர்கொள்ள மற்றும் எதிர்காலத்தில் நேர்மறை மற்றும் நம்பிக்கையுடன் பார். துரதிர்ஷ்டவசமாக, கிறிஸ்தவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையை எதிர்மறையாக, கடினமானவர்களாக அனுபவித்து, ஒரு முழுமையான சூழ்நிலையிலிருந்து விடுவிப்பதற்காக கடவுளிடம் தங்கள் முழுமையான ஜெப வாழ்க்கையை செலவிடுகிறார்கள்.

வங்கியில் எங்கள் குழந்தைக்கு திரும்புவோம். அவரது பெற்றோருடன் அவர் என்ன உறவு? சிறுவன் நம்பிக்கையுடனும் நம்பிக்கையுடனும் முழுமையாய் உற்சாகத்துடன், மகிழ்ச்சியுடனும், ஆர்வத்துடனும் நிறைந்திருக்கிறார்! அவரிடமிருந்து நாம் ஏதாவது கற்றுக்கொள்ளலாமா? கடவுள் அவரது குழந்தைகள் என நம்மை பார்க்கிறார் மற்றும் அவருடன் நம் உறவு ஒரு பெற்றோருக்கு மேல் இருக்கும் அதே இயற்கை தன்மை வேண்டும்.

"இயேசு ஒரு குழந்தையை அழைத்தபோது, ​​அதை அவர்கள் மத்தியில் வைத்து," உண்மையாகவே, நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், நீங்கள் திரும்பி குழந்தைகளைப் போல ஆகாவிட்டால், நீங்கள் எந்த வகையிலும் பரலோகராஜ்யத்திற்குள் நுழைய மாட்டீர்கள். ஆகையால், யாராவது தானே என்றால் பரலோகராஜ்யத்தில் மிகப் பெரியவரான இந்த குழந்தையைப் போல அவமானப்படுத்துவார் » (மத்தேயு 18,2: 4).

பெற்றோருக்கு முற்றிலும் கடமைப்பட்ட ஒரு குழந்தை வேண்டும் என்று கடவுள் எதிர்பார்க்கிறார். குழந்தைகள் பொதுவாக மனச்சோர்வைத் தரவில்லை, ஆனால் சந்தோஷம், உயிர் ஆவி மற்றும் நம்பிக்கையின் முழுமை. கடவுளுக்கு முன்பாக நம்மைத் தாழ்த்துவதே நம் வேலையாகும்.

வாழ்க்கையை நோக்கிய ஒரு குழந்தையின் மனப்பான்மையை நாம் ஒவ்வொருவரும் எதிர்பார்க்கிறோம். நம் சமுதாயத்தின் அழுத்தத்தை உணரவோ அல்லது உடைக்கவோ அவர் விரும்பவில்லை, ஆனால் கடவுள்மீது நம்பிக்கை மற்றும் உறுதியான நம்பிக்கையுடன் நம் வாழ்க்கையை அணுகுவதை எதிர்பார்க்கிறார்:

Ways எப்போதும் கர்த்தரிடத்தில் சந்தோஷப்படுங்கள்! மீண்டும் நான் சொல்ல விரும்புகிறேன்: மகிழ்ச்சியுங்கள்! உங்கள் மென்மை எல்லா மக்களுக்கும் தெரிந்திருக்க வேண்டும்; ஆண்டவர் அருகில் இருக்கிறார். [பிலிப்பியர் 4,6] எதைப் பற்றியும் கவலைப்பட வேண்டாம், ஆனால் எல்லாவற்றிலும் ஜெபத்தினாலும் வேண்டுதலினாலும் நன்றி செலுத்துவதன் மூலம் உங்கள் கவலைகள் கடவுளுக்குத் தெரியப்படுத்தப்பட வேண்டும்; எல்லா மனங்களையும் மிஞ்சும் கடவுளின் சமாதானம் உங்கள் இருதயங்களையும் எண்ணங்களையும் கிறிஸ்து இயேசுவில் வைத்திருக்கும் » (பிலிப்பியர் 4,4: 7).

இந்த வார்த்தைகள் வாழ்க்கையைப் பற்றிய நம் மனப்பான்மையை உண்மையில் பிரதிபலிக்கின்றனவா?

மன அழுத்த மேலாண்மை குறித்த ஒரு கட்டுரையில், பல் நாற்காலியை இறுதியாக படுத்து ஓய்வெடுக்க முடியும் என்று ஏங்கிக்கொண்ட ஒரு தாயைப் பற்றி படித்தேன். இது எனக்கு ஏற்கனவே நடந்ததை ஒப்புக்கொள்கிறேன். பல்மருத்துவரின் பயிற்சியின் கீழ் மட்டுமே நாம் "ஓய்வெடுக்க" முடிந்தால் ஏதோ முற்றிலும் தவறு நடக்கிறது!

கேள்வி என்னவென்றால்: நாம் ஒவ்வொருவரும் பிலிப்பியர் 4,6 ("எதைப் பற்றியும் கவலைப்பட வேண்டாம்")? இந்த மன அழுத்த உலகத்தின் நடுவில்?

நம்முடைய வாழ்க்கையின் கட்டுப்பாடு கடவுளுக்கு உரியது! நாம் அவருடைய பிள்ளைகள், அவருக்கு கீழ்ப்படிந்து இருக்கிறோம். நம் வாழ்வில் நம்மை கட்டுப்படுத்த முயலும் போது, ​​நமது சொந்த பிரச்சனைகளையும், நம்மைத் தொந்தரவுகளையும் நாம் தீர்க்க வேண்டும். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், நாம் புயலில் கவனம் செலுத்துகையில், இயேசுவைக் காணாமல் போய்விடுவோம்.

நம் வாழ்நாளில் எவ்வளவு சிறிய கட்டுப்பாட்டை நாம் பெற்றோமென்பதை உணரும் வரையில் கடவுள் நம்மை வரம்பிற்குள் வழிநடத்துவார். அத்தகைய தருணங்களில், கடவுளுடைய கிருபையை வெறுமனே தூக்கி எறிவதற்கே நமக்கு விருப்பமில்லை. வேதனையையும் துன்பத்தையும் நாம் கடவுளிடம் ஒப்படைக்கிறோம். இது கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையில் மிகவும் கடினமான தருணங்களாகும். இருப்பினும், குறிப்பாக பாராட்டப்பட வேண்டிய மற்றும் ஆழமான ஆன்மீக மகிழ்ச்சியைக் கொண்டிருக்கும் தருணங்களைக் கொண்டது:

"என் சகோதரர்களே, உங்கள் விசுவாசத்தைப் பராமரிப்பது விடாமுயற்சியை ஏற்படுத்துகிறது என்பதை உணர்ந்து பல வழிகளில் நீங்கள் சோதிக்கப்படுவதைக் கண்டால், அதை தூய்மையான மகிழ்ச்சியாகக் கருதுங்கள். இருப்பினும், விடாமுயற்சியானது ஒரு சரியான வேலையைக் கொண்டிருக்க வேண்டும், இதனால் நீங்கள் பரிபூரணமாகவும் முழுமையுடனும் ஒன்றும் இல்லை" (ஜேம்ஸ் 1,2-4).

ஒரு கிறிஸ்தவரின் வாழ்க்கையில் கடினமான காலங்கள் ஆன்மீக பலனைத் தருவதாகவும், அவரை பரிபூரணமாக்குவதாகவும் கூறப்படுகிறது. பிரச்சினைகள் இல்லாத வாழ்க்கையை கடவுள் நமக்கு வாக்குறுதி அளிக்கவில்லை. "பாதை குறுகியது" என்று இயேசு கூறினார். கஷ்டங்கள், சோதனைகள் மற்றும் துன்புறுத்தல்கள் ஒரு கிறிஸ்தவரை மன அழுத்தத்திலும் மன அழுத்தத்திலும் வைக்கக்கூடாது. அப்போஸ்தலன் பவுல் எழுதினார்:

Every நாம் எல்லாவற்றிலும் ஒடுக்கப்பட்டோம், ஆனால் நசுக்கப்படவில்லை; வெளியேற வழி இல்லை, ஆனால் ஒரு வழி இல்லாமல் தொடரவில்லை, ஆனால் வெளியேறவில்லை; தட்டியது ஆனால் அழிக்கப்படவில்லை » (2 கொரிந்தியர் 4,8: 9).

கடவுள் நம் உயிரைக் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவருகையில், நாம் ஒருபோதும் கைவிடப்படுவதில்லை, நம்மை சார்ந்திருப்பதில்லை! இந்த விஷயத்தில் இயேசு கிறிஸ்து நமக்கு ஒரு முன்மாதிரியாக இருக்க வேண்டும். அவர் நமக்கு முன்பாகவும் தைரியமாகவும் இருக்கிறார்:

"நீங்கள் என்னிடம் சமாதானம் அடைவதற்காக இதை உங்களிடம் பேசினேன். நீங்கள் உலகில் துன்பப்படுகிறீர்கள்; ஆனால் உற்சாகமாக இருங்கள், நான் உலகை வென்றுவிட்டேன் » (யோவான் 16,33).

எல்லா பக்கங்களிலும் இயேசு ஒடுக்கப்பட்டார், எதிர்த்தரப்பு, துன்புறுத்தல், சிலுவையில் அறையப்பட்டார். அவர் அரிதாக ஒரு அமைதியான தருணத்தை கொண்டிருந்தார், பெரும்பாலும் மக்கள் தப்பித்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. இயேசுவும் அந்த வரம்புக்கு தள்ளப்பட்டார்.

His அவரது மாம்சத்தின் நாட்களில், அவரை மரணத்திலிருந்து காப்பாற்றக்கூடியவர்களுக்கு பலமான அழுகைகள் மற்றும் கண்ணீருடன் வேண்டுகோள்களையும் வேண்டுதல்களையும் வழங்கினார், மேலும் அவர் கடவுளுக்குப் பயந்ததற்காகக் கேட்கப்பட்டார், அவர் ஒரு மகனாக இருந்தாலும், அவர் செய்தவற்றிலிருந்து கற்றுக்கொண்டார் கீழ்ப்படிதலை அனுபவித்தார்; மேலும், அவர் கீழ்ப்படிந்த அனைவருக்கும் நித்திய இரட்சிப்பின் ஆசிரியராகிவிட்டார், மெல்கிசெடெக்கின் கட்டளைப்படி பிரதான ஆசாரியராக கடவுளால் வரவேற்றார் » (எபிரெயர் 5,7: 10).

இயேசு மிகுந்த மன அழுத்தத்தில் வாழ்ந்தார், அவருடைய உயிரை தனது கைகளில் எடுத்து, அவருடைய வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தையும் நோக்கத்தையும் இழக்காமல் இருந்தார். அவர் எப்போதும் கடவுளுடைய சித்தத்திற்கு ஒப்புக்கொடுத்திருக்கிறார், தந்தையின் அனுமதியுடனான எல்லா சூழ்நிலைகளையும் ஏற்றுக்கொள்கிறார். இது சம்பந்தமாக, அவர் உண்மையில் அழுத்தமாக இருந்தபோது இயேசுவிடம் பின்வரும் சுவாரஸ்யமான அறிக்கையை வாசித்தார்:

«இப்போது என் ஆத்மா கலங்குகிறது. நான் என்ன சொல்ல முடியும்? தந்தையே, இந்த மணிநேரத்திலிருந்து என்னைக் காப்பாற்றவா? ஆனால் அதனால்தான் நான் இந்த மணி நேரத்திற்கு வந்தேன் » (யோவான் 12,27).

வாழ்க்கையின் தற்போதைய சூழ்நிலையையும் நாங்கள் ஏற்றுக்கொள்கிறோம் (தேர்வு, நோய், உபத்திரவம் போன்றவை)? சில நேரங்களில் கடவுள் நம் வாழ்வில் குறிப்பாக விரும்பத்தகாத சூழ்நிலைகளை அனுமதிக்கிறார், பல வருட சோதனைகள் கூட நம் தவறு அல்ல, அவற்றை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறார். இந்த கொள்கையை பீட்டர் பின்வரும் அறிக்கையில் காண்கிறோம்:

«ஏனென்றால், கடவுளுக்கு முன்பாக மனசாட்சி காரணமாக ஒருவர் துன்பத்தைத் தாங்கும்போது அது அருள். ஏனென்றால், பாவம் செய்து அடித்து நொறுக்கப்பட்டவர்களை விடாமுயற்சியுடன் இருக்கும்போது என்ன மகிமை? ஆனால் நீங்கள் நன்மையையும் துன்பத்தையும் செய்வதில் விடாமுயற்சியுடன் இருந்தால், அது கடவுளிடம் அருள். ஏனென்றால் நீங்கள் இதற்கு அழைக்கப்பட்டுள்ளீர்கள்; கிறிஸ்துவும் உங்களுக்காக துன்பப்பட்டு, அவருடைய அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றுவதற்காக உங்களுக்கு ஒரு முன்மாதிரியை விட்டுவிட்டார்: பாவம் செய்யாதவனும் அவனுடன் எந்த வஞ்சகமும் அவனுடைய வாயில் காணப்படவில்லை, அவதூறு செய்யப்பட்டு, ஒருபோதும் புத்துயிர் பெறாதவன், துன்பத்தை அச்சுறுத்துவதில்லை ஆனால் நியாயமாக தீர்ப்பளிப்பவரிடம் சரணடைந்தது » (1 பேதுரு 2,19: 23).

மரணம் வரை கடவுளுடைய சித்தத்திற்கு இயேசு கீழ்ப்படிந்தார், குற்றவுணர்வால் பாதிக்கப்பட்டு, அவருடைய துன்பத்தை அனுபவித்தார். நம்முடைய வாழ்க்கையில் கடவுளுடைய சித்தத்தை நாம் ஏற்றுக்கொள்கிறோமா? அது விரும்பத்தகாதவையாக இருந்தாலும், நாம் குற்றமற்றவர்களாக இருந்தால், எல்லா பக்கங்களிலும் இருந்து துன்புறுத்தப்படுகிறோம், நம் கடினமான சூழ்நிலையின் அர்த்தத்தை புரிந்து கொள்ள முடியாது? இயேசு நமக்கு தெய்வீக சமாதானத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் அளித்தார்:

You நான் உங்களுக்கு அமைதியை விட்டு விடுகிறேன், நான் உங்களுக்கு அமைதியைத் தருகிறேன்; உலகம் கொடுப்பதைப் போல அல்ல, நான் உங்களுக்கு தருகிறேன் உங்கள் இதயம் கலங்காது, பயப்படக்கூடாது » (யோவான் 14,27).

"என் சந்தோஷம் உங்களுக்குள் இருக்கும்படிக்கும், உங்கள் மகிழ்ச்சி முழுமையாவதற்கும் நான் இதை உங்களிடம் பேசினேன்" (யோவான் 15,11).

துன்பம் நேர்மையாய் இருப்பதற்கும் ஆவிக்குரிய வளர்ச்சியை உருவாக்குவதற்கும் நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்:

That அது மட்டுமல்லாமல், துன்பங்களில் பெருமை கொள்கிறோம், ஏனென்றால் துன்பம் விடாமுயற்சியை ஏற்படுத்துகிறது என்பதை நாங்கள் அறிவோம், ஆனால் விடாமுயற்சி அதை நிரூபிக்கிறது, தகுதிகாண் நம்பிக்கையைத் தூண்டுகிறது; ஆனால் நம்பிக்கை வெட்கப்படாது, ஏனென்றால் நமக்கு வழங்கப்பட்ட பரிசுத்த ஆவியினால் கடவுளின் அன்பு நம் இதயங்களில் ஊற்றப்படுகிறது » (ரோமர் 5,3: 5).

நாம் துன்பம் மற்றும் மன அழுத்தத்தில் வாழ்கிறோம், கடவுள் நமக்கு என்ன எதிர்பார்க்கிறார் என்பதை உணர்ந்திருக்கிறோம். ஆகையால், நாம் இந்த நிலைமையை சகித்து ஆன்மீக பழத்தை உற்பத்தி செய்கிறோம். கடவுள் நமக்கு அமைதியையும் மகிழ்ச்சியையும் தருகிறார். இதை நடைமுறையில் எவ்வாறு செயல்படுத்தலாம்? இயேசுவின் பின்வரும் அற்புதமான வசனத்தை நாம் வாசிப்போம்:

Me நீங்கள் கஷ்டப்பட்டு சுமையாகிய அனைவருமே என்னிடம் வாருங்கள்! நான் உங்களுக்கு ஓய்வு தருவேன், என் நுகத்தை உங்கள் மீது எடுத்து என்னிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ளுங்கள்! ஏனென்றால், நான் இருதயத்திலிருந்து சாந்தகுணமுள்ளவனாகவும், தாழ்மையுள்ளவனாகவும் இருக்கிறேன், மேலும் "உன் ஆத்துமாக்களுக்கு நீங்கள் ஓய்வு காண்பீர்கள்"; ஏனென்றால், என் நுகம் மென்மையானது, என் சுமை இலகுவானது » (மத்தேயு 11,28: 30).

நாம் இயேசுவிடம் வர வேண்டும், அப்பொழுது அவர் நமக்கு இளைப்பாறுவார். இது ஒரு முழுமையான சத்தியம்! நாம் அவரிடம் நமது சுமையை வீச வேண்டும்:

«இப்பொழுது தேவனுடைய வலிமைமிக்க கையின் கீழ் உங்களைத் தாழ்த்திக் கொள்ளுங்கள், இதனால் அவர் உங்களை சரியான நேரத்தில் உயர்த்துவார், [எப்படி?] உங்கள் கவனிப்பையெல்லாம் அவர் மீது வீசுவதன் மூலம்! ஏனென்றால் அவர் உங்களுக்காக அக்கறை கொண்டுள்ளார் » (1 பேதுரு 5,6: 7).

கடவுளுக்கு நாம் எவ்வளவு கவலையைத் தருகிறோம்? இந்த விஷயத்தில் எங்களுக்கு உதவும் சில குறிப்பிட்ட புள்ளிகள் இங்கு உள்ளன:

நாம் கடவுளை முழுமையாக்கிக் கொள்ள வேண்டும், அவரிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும்.

நம்முடைய வாழ்க்கையின் குறிக்கோள் கடவுளைப் பிரியப்படுத்தி, நம் அனைவருக்கும் கீழ்ப்படிவதாகும். நம் சக மனிதரைப் பிரியப்படுத்த முயற்சிக்கும்போது, ​​மோதல் மற்றும் மன அழுத்தம் உள்ளது, ஏனென்றால் இது சாத்தியமற்றது. துன்பத்தில் நம்மை ஆற்றுவதற்கு நம் சக மனிதனுக்கு சக்தி கொடுக்கக் கூடாது. கடவுள் மட்டுமே நம் வாழ்க்கையை தீர்மானிக்க வேண்டும். இது நம் வாழ்வில் சமாதானத்தையும் சமாதானத்தையும் சந்தோஷத்தையும் தருகிறது.

கடவுளுடைய ராஜ்யம் முதலில் வர வேண்டும்.

நம் வாழ்க்கை என்ன செய்கிறது? மற்றவர்களின் அங்கீகாரம்? நிறைய பணம் சம்பாதிக்க ஆசை? எங்கள் எல்லா பிரச்சினைகளையும் அகற்றுவதற்கு? இந்த மன அழுத்தம் வழிவகுக்கும் அனைத்து இலக்குகளும். நம்முடைய முன்னுரிமை என்னவென்று கடவுள் தெளிவாகக் கூறுகிறார்:

«ஆகையால், நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: உங்கள் வாழ்க்கையைப் பற்றியும், நீங்கள் எதைச் சாப்பிட வேண்டும், எதை குடிக்க வேண்டும் என்பதையும், உங்கள் உடலைப் பற்றியும் கவலைப்பட வேண்டாம்! வாழ்க்கை உணவை விடவும் உடலை ஆடைகளை விடவும் அதிகமல்லவா? வானத்தின் பறவைகளைப் பாருங்கள், அவை விதைக்கவோ, அறுவடை செய்யவோ, களஞ்சியங்களில் சேகரிக்கவோ கூடாது, உங்கள் பரலோகத் தகப்பன் அவற்றை வளர்க்கிறார். நீங்கள் அவர்களை விட மிகவும் மதிப்புமிக்கவர் அல்லவா? ஆனால் உங்களில் யார் அவரது வாழ்நாளின் கவலைகளுடன் ஒரு அளவுகோலைச் சேர்க்க முடியும்? நீங்கள் ஏன் துணிகளைப் பற்றி கவலைப்படுகிறீர்கள்? வயலின் அல்லிகள் வளரும்போது பாருங்கள்: அவை சிரமப்படுவதில்லை, சுழலவில்லை. ஆனால், சாலொமோன் கூட, அவருடைய எல்லா மகிமையிலும், இவற்றில் ஒன்றைப் போன்று ஆடை அணியவில்லை என்று நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். ஆனால், இன்று நிற்கும் வயலின் புல்லை கடவுள் அலங்கரித்து நாளை அடுப்பில் எறிந்தால், சிறிய விசுவாசிகளே, அவர் உங்களுக்கு அதிகம் செய்ய மாட்டார். எனவே கவலைப்பட வேண்டாம்: நாம் என்ன சாப்பிட வேண்டும்? அல்லது: நாம் என்ன குடிக்க வேண்டும்? அல்லது: நாம் என்ன அணிய வேண்டும்? இவை அனைத்தும் தேசங்களால் தேடப்படுகின்றன; ஏனென்றால், இவை அனைத்தும் உங்களுக்குத் தேவை என்று உங்கள் பரலோகத் தகப்பனுக்குத் தெரியும். ஆனால் முதலில் தேவனுடைய ராஜ்யத்தையும் அவருடைய நீதியையும் தேடுங்கள்! இவை அனைத்தும் உங்களிடம் சேர்க்கப்படும். எனவே நாளை பற்றி கவலைப்பட வேண்டாம்! ஏனென்றால் நாளை தன்னை கவனித்துக் கொள்ளும். ஒவ்வொரு நாளும் அதன் தீமையில் போதுமானது » (மத்தேயு 6,25: 34).

நாம் கடவுளையும் அவருடைய சித்தத்தையும் முதன் முதலாக கவனித்துக் கொண்டிருக்கும் வரை, நம்முடைய எல்லா தேவைகளையும் அவர் மூடிவிடுவார்!
இது ஒரு பொறுப்பற்ற வாழ்க்கைக்கான இலவச பாஸ்? நிச்சயமாக இல்லை. நம்முடைய குடும்பங்களைப் பராமரிக்கவும், எங்கள் குடும்பத்தை கவனிப்பதற்கும் பைபிள் நமக்குக் கற்பிக்கிறது. ஆனால் இது முன்னுரிமை ஏற்கனவே உள்ளது!

எங்கள் சமூகம் கவனச்சிதறல்கள் நிறைந்ததாக இருக்கிறது. நாம் கவனமாக இல்லாவிட்டால், திடீரென்று நம் வாழ்வில் கடவுளுக்கு இடமில்லை. இது செறிவு மற்றும் முன்னுரிமை பெறுகிறது, இல்லையெனில் மற்ற விஷயங்கள் திடீரென்று நம் வாழ்க்கையை தீர்மானிக்கும்.

ஜெபத்தில் நேரத்தை செலவிட உற்சாகப்படுத்தப்படுகிறோம்.

ஜெபத்தில் கடவுள் மீது நம் சுமைகளைச் செலுத்துவது நம்மீது உள்ளது. அவர் ஜெபத்தில் நம்மை மூச்சுத்திணறச் செய்து, நம் எண்ணங்களையும் முன்னுரிமையையும் தெளிவுபடுத்துகிறார், அவருடன் நெருங்கிய உறவு வைத்திருக்கிறார். இயேசு நமக்கு ஒரு முக்கிய முன்மாதிரியை கொடுத்தார்:

"அதிகாலையில், அது இன்னும் இருட்டாக இருந்தபோது, ​​அவர் எழுந்து வெளியே சென்று ஒரு தனிமையான இடத்திற்குச் சென்று அங்கே பிரார்த்தனை செய்தார். சீமோனும் அவனுடன் இருந்தவர்களும் அவனுக்குப் பின் விரைந்தார்கள்; அவர்கள் அவரைக் கண்டுபிடித்து, “அனைவரும் உங்களைத் தேடுகிறார்கள்» (குறி 1,35-37).

ஜெபத்திற்கான நேரத்தைக் கண்டுபிடிக்க இயேசு மறைந்திருந்தார்! அவர் பல தேவைகளை திசை திருப்பவில்லை:

"ஆனால் அவரைப் பற்றிய பேச்சு மேலும் பரவியது; <ihn> ஐக் கேட்கவும், அவர்களின் நோய்களைக் குணப்படுத்தவும் ஏராளமான மக்கள் கூடினர். ஆனால் அவர் விலகினார் மற்றும் தனிமையான பகுதிகளில் இருந்தார், ஜெபம் செய்தார் » (லூக்கா 5,15-16).

அழுத்தத்தின் கீழ் இருக்கிறோமா, நம் வாழ்வில் மன அழுத்தம் பரவுகிறது? அப்படியானால், நாமும் ஜெபத்தில் கடவுளுடன் நேரத்தை செலவழிக்க வேண்டும். சில நேரங்களில் நாம் கடவுளை அறிந்து கொள்ள மிகவும் பிஸியாக இருக்கிறோம். அதனால் தான் தொடர்ந்து திரும்பவும் கடவுளிடம் கவனம் செலுத்துவது முக்கியம்.

மார்தாவின் உதாரணம் உங்களுக்கு ஞாபகம் இருக்கிறதா?

"ஆனால் அவர்கள் செல்லும் வழியில் அவர் ஒரு கிராமத்திற்கு வந்தார்; மார்த்தா என்ற பெண் அவனை உள்ளே அழைத்துச் சென்றாள். அவளுக்கு மரியா என்ற ஒரு சகோதரி இருந்தாள், அவளும் இயேசுவின் காலடியில் அமர்ந்து அவருடைய வார்த்தையைக் கேட்டாள். ஆனால் மார்த்தா நிறைய சேவையில் மிகவும் பிஸியாக இருந்தார்; ஆனால் அவள் வந்து சொன்னாள்: ஆண்டவரே, என் சகோதரி சேவை செய்ய என்னைத் தனியாக விட்டுவிட்டார் என்று நீங்கள் கவலைப்படவில்லையா? எனக்கு உதவி செய்யும்படி அவளிடம் சொல்லுங்கள்!] ஆனால் இயேசு அவளிடம், “மார்த்தா, மார்த்தா! நீங்கள் பல விஷயங்களைப் பற்றி கவலைப்படுகிறீர்கள், கவலைப்படுகிறீர்கள்; ஆனால் ஒன்று அவசியம். ஆனால் மரியா தன்னிடமிருந்து எடுக்கப்படாத நல்ல பகுதியைத் தேர்ந்தெடுத்தார் » (லூக்கா 10,38-42).

ஓய்வெடுக்க நேரம் எடுத்துக்கொள்வோம், கடவுளுடன் நெருங்கிய உறவு கொள்வோம். ஜெபம், பைபிள் படிப்பு, தியானம் ஆகியவற்றில் போதுமான நேரத்தை செலவிடுவோம். இல்லையெனில் நம் சுமைகளை கடவுளிடம் மாற்றுவது கடினம். எங்கள் சுமைகளை கடவுள் மீது வீச, அவர்களிடமிருந்து உங்களை விலக்கி, இடைவெளி எடுப்பது முக்கியம். The மரங்களிலிருந்து காட்டைப் பார்க்கவில்லை ... »

ஒரு கிரிஸ்துவர் இருந்து ஒரு முழுமையான ஓய்வு நாள் ஓய்வு எதிர்பார்க்கப்படுகிறது என்று நாம் இன்னும் கற்று போது, ​​நாம் ஒரு நன்மை இருந்தது: வெள்ளிக்கிழமை மாலை இருந்து சனிக்கிழமை இரவு வரை, நாம் யாரையும் ஆனால் கடவுள் கிடைக்கவில்லை. வட்டம், குறைந்தபட்சம் நம் வாழ்வில் மற்றவர்களின் கொள்கைகளை புரிந்துகொண்டு பராமரிக்கிறோம். அவ்வப்போது நாம் குறிப்பாக இந்த வலியுறுத்தப்பட்ட உலகில், சுவிட்ச் மற்றும் ஓய்வெடுக்க வேண்டும். இது இருக்க வேண்டும் என்று கடவுள் கட்டளையிடுவதில்லை. மனிதர்களுக்கு வெறுமனே ஓய்வு காலம் தேவை. இயேசு தம் சீடர்களுக்கு ஓய்வளிக்க கற்றுக் கொடுத்தார்:

«அப்போஸ்தலர்கள் இயேசுவிடம் கூடிவருகிறார்கள்; அவர்கள் செய்த எல்லாவற்றையும் அவர்கள் கற்பித்ததையும் அவரிடம் சொன்னார்கள். அவர் அவர்களை நோக்கி: நீ மட்டும், பாழடைந்த இடத்திற்கு வந்து கொஞ்சம் ஓய்வெடு! ஏனென்றால் வந்து சென்றவர்கள் பலர், சாப்பிடக் கூட நேரம் கிடைக்கவில்லை » (மாற்கு 6, 30-31).

திடீரென்று அனைத்து நேரம் சாப்பிட நேரம் இல்லை போது, ​​அதை சுவிட்ச் மற்றும் ஓய்வு எடுத்து நிச்சயமாக அதிக நேரம்.

அப்படியென்றால் நாம் கடவுளைப் பற்றி கவலைப்படுவது எப்படி? நமக்கு சொல்கிறேன்:

• நாம் அனைவரும் கடவுளுக்கு உள்ளாகி அவரை நம்புகிறோம்.
• கடவுளுடைய ராஜ்யம் முதலில் வருகிறது.
• நாம் ஜெபத்தில் நேரத்தை செலவிடுகிறோம்.
• நாங்கள் ஓய்வெடுக்க நேரம் எடுக்கும்.

வேறு வார்த்தைகளில் சொன்னால், நம்முடைய வாழ்க்கை கடவுளாகவும், இயேசுவை சார்ந்ததாகவும் இருக்க வேண்டும். நாம் அவரிடம் கவனம் செலுத்தி, நம் வாழ்வில் அவருக்காக அறைகூவல் விடுகிறோம்.

அவர் நம்மை அமைதி, அமைதி மற்றும் மகிழ்ச்சியோடு ஆசீர்வதிப்பார். எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் துன்புறுத்தப்பட்டாலும் அவருடைய சுமை எளிதானது. இயேசு ஒடுக்கப்பட்டார் ஆனால் ஒருபோதும் நசுக்கப்படவில்லை. நாம் உண்மையிலேயே கடவுளுடைய பிள்ளைகளாக மகிழ்ச்சியுடன் வாழ வேண்டும், அவரை நம்புவதற்கு அவரை நம்புவோம், எமது எல்லா சுமைகளையும் அவர் மீது சுமத்துங்கள்.

நம்முடைய சமுதாயம் அழுத்தம், கிரிஸ்துவர் சில நேரங்களில் இன்னும் இருக்கிறது, ஆனால் கடவுள் விண்வெளி உருவாக்குகிறது, நம் சுமையை தாங்கி எங்களுக்கு அக்கறை. நாம் நம்புகிறோமா? கடவுள்மீது நாம் ஆழமான நம்பிக்கை வைத்திருப்போமா?

சங்கீதம் 23-ல் நம்முடைய பரலோக படைப்பாளரையும் இறைவனையும் பற்றிய தாவீதின் விளக்கத்துடன் முடிப்போம் (டேவிட் கூட பெரும்பாலும் ஆபத்தில் இருந்தார் மற்றும் எல்லா தரப்பிலிருந்தும் கடுமையாக அழுத்தம் கொடுக்கப்பட்டார்):

"கர்த்தர் என் மேய்ப்பர், எனக்கு எதுவும் குறையாது. அவர் என்னை பச்சை புல்வெளிகளில் இடுகிறார், அவர் என்னை இன்னும் நீருக்கு அழைத்துச் செல்கிறார். அவர் என் ஆன்மாவைப் புதுப்பிக்கிறார். அவர் தனது பெயருக்காக நீதியின் பாதைகளில் என்னை வழிநடத்துகிறார். மரண நிழலின் பள்ளத்தாக்கில் நான் ஏறினாலும், நீங்கள் என்னுடன் இருப்பதால் எந்தத் தீங்கும் இல்லை என்று நான் அஞ்சுகிறேன்; உங்கள் குச்சியும் உங்கள் ஊழியர்களும் எனக்கு ஆறுதல் கூறுகிறார்கள். என் எதிரிகளின் முகத்தில் நீங்கள் எனக்கு ஒரு அட்டவணையைத் தயார் செய்கிறீர்கள்; நீங்கள் என் தலையை எண்ணெயால் அபிஷேகம் செய்தீர்கள், என் கோப்பை நிரம்பி வழிகிறது. என் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நாளும் நன்மையும் கருணையும் மட்டுமே என்னைப் பின்தொடரும்; நான் ஜீவனுக்காக கர்த்தருடைய ஆலயத்திற்குத் திரும்புவேன் » (சங்கீதம் 23).

டேனியல் போஸ்சால்


PDFகடவுளை கவனித்துக்கொள்