கடவுளை கவனித்துக்கொள்

இன்றைய சமூகம், குறிப்பாக தொழில்மயமான உலகில், அதிகரித்து வரும் அழுத்தத்தில் உள்ளது: பெரும்பான்மையான மக்கள் தொடர்ந்து ஏதோவொன்றால் அச்சுறுத்தப்படுவதாக உணர்கிறார்கள். மக்கள் நேரமின்மை, வேலை செய்ய அழுத்தம் (வேலை, பள்ளி, சமூகம்), நிதி சிக்கல்கள், பொது பாதுகாப்பின்மை, பயங்கரவாதம், போர், புயல் பேரழிவுகள், தனிமை, நம்பிக்கையின்மை, முதலியன போன்றவற்றால் பாதிக்கப்படுகின்றனர். மன அழுத்தம் மற்றும் மனச்சோர்வு ஆகியவை அன்றாட வார்த்தைகளாக, பிரச்சனைகளாக மாறிவிட்டன. நோய்கள். பல துறைகளில் (தொழில்நுட்பம், சுகாதாரம், கல்வி, கலாச்சாரம்) மிகப்பெரிய முன்னேற்றங்கள் இருந்தபோதிலும், மக்கள் சாதாரண வாழ்க்கையை நடத்துவதில் சிரமம் அதிகரித்து வருகிறது.

சில நாட்களுக்கு முன்பு நான் ஒரு வங்கி கவுண்டரில் வரிசையில் இருந்தேன். எனக்கு முன்னால் ஒரு தந்தை இருந்தார், அவர் தனது கைக்குழந்தையை (4 வயது இருக்கலாம்) அவருடன் வைத்திருந்தார். சிறுவன் முன்னும் பின்னுமாக கவலையில்லாமல், கவலையில்லாமல், மகிழ்ச்சியில் குதித்தான். உடன்பிறந்தவர்களே, நாமும் கடைசியாக எப்போது இப்படி உணர்ந்தோம்?

ஒருவேளை நாம் இந்தக் குழந்தையைப் பார்த்து (சற்று பொறாமையுடன்) கூறலாம்: "ஆம், இந்த வாழ்க்கையில் அவருக்கு என்ன காத்திருக்கிறது என்று அவருக்கு இன்னும் தெரியாததால் அவர் மிகவும் கவலையற்றவர்!" இந்த விஷயத்தில், எவ்வாறாயினும், நாம் அடிப்படையில் எதிர்மறையான அணுகுமுறையைக் கொண்டுள்ளோம். வாழ்க்கை!

கிரிஸ்துவர் என நாம் நமது சமுதாயத்தின் அழுத்தம் எதிர்கொள்ள மற்றும் எதிர்காலத்தில் நேர்மறை மற்றும் நம்பிக்கையுடன் பார். துரதிர்ஷ்டவசமாக, கிறிஸ்தவர்கள் தங்கள் வாழ்க்கையை எதிர்மறையாக, கடினமானவர்களாக அனுபவித்து, ஒரு முழுமையான சூழ்நிலையிலிருந்து விடுவிப்பதற்காக கடவுளிடம் தங்கள் முழுமையான ஜெப வாழ்க்கையை செலவிடுகிறார்கள்.

வங்கியில் எங்கள் குழந்தைக்கு திரும்புவோம். அவரது பெற்றோருடன் அவர் என்ன உறவு? சிறுவன் நம்பிக்கையுடனும் நம்பிக்கையுடனும் முழுமையாய் உற்சாகத்துடன், மகிழ்ச்சியுடனும், ஆர்வத்துடனும் நிறைந்திருக்கிறார்! அவரிடமிருந்து நாம் ஏதாவது கற்றுக்கொள்ளலாமா? கடவுள் அவரது குழந்தைகள் என நம்மை பார்க்கிறார் மற்றும் அவருடன் நம் உறவு ஒரு பெற்றோருக்கு மேல் இருக்கும் அதே இயற்கை தன்மை வேண்டும்.

இயேசு ஒரு சிறு பிள்ளையைத் தம்மிடம் அழைத்து, அதை அவர்களுக்கு நடுவில் நிறுத்தி, “மெய்யாகவே நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், நீங்கள் மனந்திரும்பிச் சிறு பிள்ளைகளைப் போல ஆகாவிட்டால், பரலோக ராஜ்யத்தில் ஒருபோதும் பிரவேசிக்க மாட்டீர்கள். ஆகையால், இந்தச் சிறு பிள்ளையைப் போலத் தன்னைத் தாழ்த்திக்கொள்பவரே பரலோக ராஜ்யத்தில் பெரியவர்” என்றார். (Matthäus 18,2-4).

பெற்றோருக்கு முற்றிலும் கடமைப்பட்ட ஒரு குழந்தை வேண்டும் என்று கடவுள் எதிர்பார்க்கிறார். குழந்தைகள் பொதுவாக மனச்சோர்வைத் தரவில்லை, ஆனால் சந்தோஷம், உயிர் ஆவி மற்றும் நம்பிக்கையின் முழுமை. கடவுளுக்கு முன்பாக நம்மைத் தாழ்த்துவதே நம் வேலையாகும்.

வாழ்க்கையை நோக்கிய ஒரு குழந்தையின் மனப்பான்மையை நாம் ஒவ்வொருவரும் எதிர்பார்க்கிறோம். நம் சமுதாயத்தின் அழுத்தத்தை உணரவோ அல்லது உடைக்கவோ அவர் விரும்பவில்லை, ஆனால் கடவுள்மீது நம்பிக்கை மற்றும் உறுதியான நம்பிக்கையுடன் நம் வாழ்க்கையை அணுகுவதை எதிர்பார்க்கிறார்:

கர்த்தரில் எப்பொழுதும் களிகூருங்கள்! மீண்டும் நான் சொல்கிறேன்: களிகூருங்கள்! உங்கள் சாந்தம் எல்லாருக்கும் வெளிப்படட்டும், ஏனெனில் கர்த்தர் சமீபத்தில் இருக்கிறார்.Phil 4,6எதைப்பற்றியும் கவலைப்படாதீர்கள்; ஆனால் ஒவ்வொரு சூழ்நிலையிலும், ஜெபத்தினாலும் மன்றாட்டினாலும், நன்றியறிதலுடன் உங்கள் விண்ணப்பங்களை தேவனிடம் சமர்ப்பியுங்கள். அப்பொழுது, எல்லாப் புரிதல்களையும் கடந்த தேவனுடைய சமாதானம், கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள் உங்கள் இருதயங்களையும் உங்கள் மனங்களையும் காக்கும். (Philipper 4,4-7).

இந்த வார்த்தைகள் வாழ்க்கையைப் பற்றிய நம் மனப்பான்மையை உண்மையில் பிரதிபலிக்கின்றனவா?

மன அழுத்தத்தை நிர்வகித்தல் பற்றிய ஒரு கட்டுரையில், பல் மருத்துவரின் நாற்காலிக்காக ஏங்கிய ஒரு தாயைப் பற்றி நான் படித்தேன், அதனால் அவர் இறுதியாக படுத்து ஓய்வெடுக்கலாம். இது எனக்கும் நடந்திருக்கிறது என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன். நாம் செய்யக்கூடியது பல் மருத்துவரின் பயிற்சியின் கீழ் "ஓய்வெடுக்கும்" போது ஏதோ தவறு நடக்கிறது!

கேள்வி இதுதான்: நம்மில் ஒவ்வொருவரும் எந்த அளவிற்குப் பயன்படுத்துகிறோம்? Philipper 4,6 ("எதைப்பற்றியும் கவலைப்படாதே") செயலா? இந்த அழுத்தமான உலகத்தின் மத்தியில்?

நம்முடைய வாழ்க்கையின் கட்டுப்பாடு கடவுளுக்கு உரியது! நாம் அவருடைய பிள்ளைகள், அவருக்கு கீழ்ப்படிந்து இருக்கிறோம். நம் வாழ்வில் நம்மை கட்டுப்படுத்த முயலும் போது, ​​நமது சொந்த பிரச்சனைகளையும், நம்மைத் தொந்தரவுகளையும் நாம் தீர்க்க வேண்டும். வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், நாம் புயலில் கவனம் செலுத்துகையில், இயேசுவைக் காணாமல் போய்விடுவோம்.

நம் வாழ்நாளில் எவ்வளவு சிறிய கட்டுப்பாட்டை நாம் பெற்றோமென்பதை உணரும் வரையில் கடவுள் நம்மை வரம்பிற்குள் வழிநடத்துவார். அத்தகைய தருணங்களில், கடவுளுடைய கிருபையை வெறுமனே தூக்கி எறிவதற்கே நமக்கு விருப்பமில்லை. வேதனையையும் துன்பத்தையும் நாம் கடவுளிடம் ஒப்படைக்கிறோம். இது கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையில் மிகவும் கடினமான தருணங்களாகும். இருப்பினும், குறிப்பாக பாராட்டப்பட வேண்டிய மற்றும் ஆழமான ஆன்மீக மகிழ்ச்சியைக் கொண்டிருக்கும் தருணங்களைக் கொண்டது:

என் சகோதர சகோதரிகளே, நீங்கள் பலவிதமான சோதனைகளைச் சந்திக்கும்போதெல்லாம் அதை மிகுந்த மகிழ்ச்சியாக எண்ணுங்கள்; ஏனெனில், உங்கள் விசுவாசத்தின் சோதனை சகிப்புத்தன்மையை உண்டாக்குகிறது என்பதை நீங்கள் அறிந்திருக்கிறீர்கள். அந்தச் சகிப்புத்தன்மை அதன் முழுப் பலனையும் அளிக்கட்டும், அப்போது நீங்கள் முதிர்ச்சியும் பூரணமும் அடைந்து, எதிலும் குறைவில்லாதவர்களாய் இருப்பீர்கள். (Jakobus 1,2-4).

ஒரு கிறிஸ்தவரின் வாழ்க்கையில் கடினமான நேரங்கள் ஆன்மீக பலனைத் தருவதாகவும், அவரை பரிபூரணமாக்குவதாகவும் இருக்கும். பிரச்சனைகள் இல்லாத வாழ்க்கையை கடவுள் நமக்கு வாக்களிக்கவில்லை. “வழி இடுக்கமானது” என்றார் இயேசு. இருப்பினும், கஷ்டங்கள், சோதனைகள் மற்றும் துன்புறுத்தல்கள் ஒரு கிறிஸ்தவரை மன அழுத்தத்திற்கும் மனச்சோர்வுக்கும் ஆளாக்கக்கூடாது. அப்போஸ்தலன் பவுல் எழுதினார்:

எல்லா விதத்திலும் நாங்கள் ஒடுக்கப்பட்டிருக்கிறோம், ஆனால் நசுக்கப்படவில்லை; துன்புறுத்தப்பட்டிருக்கிறோம், ஆனால் நம்பிக்கையற்றவர்கள் அல்ல; வீழ்த்தப்பட்டிருக்கிறோம், ஆனால் அழிக்கப்படவில்லை. (2. Korinther 4,8-9).

கடவுள் நம் உயிரைக் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவருகையில், நாம் ஒருபோதும் கைவிடப்படுவதில்லை, நம்மை சார்ந்திருப்பதில்லை! இந்த விஷயத்தில் இயேசு கிறிஸ்து நமக்கு ஒரு முன்மாதிரியாக இருக்க வேண்டும். அவர் நமக்கு முன்பாகவும் தைரியமாகவும் இருக்கிறார்:

என்னில் உங்களுக்குச் சமாதானம் உண்டாகும் பொருட்டே, நான் இவைகளை உங்களுக்குச் சொன்னேன். இவ்வுலகில் உங்களுக்கு உபத்திரவம் உண்டு. ஆனாலும் தைரியமாயிருங்கள்! நான் உலகத்தை ஜெயித்திருக்கிறேன். (Johannes 16,33).

எல்லா பக்கங்களிலும் இயேசு ஒடுக்கப்பட்டார், எதிர்த்தரப்பு, துன்புறுத்தல், சிலுவையில் அறையப்பட்டார். அவர் அரிதாக ஒரு அமைதியான தருணத்தை கொண்டிருந்தார், பெரும்பாலும் மக்கள் தப்பித்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. இயேசுவும் அந்த வரம்புக்கு தள்ளப்பட்டார்.

மாம்சத்தில் இருந்த நாட்களில், தன்னை மரணத்திலிருந்து காப்பாற்றக்கூடியவரிடம் அவர் உரத்த கூக்குரலுடனும் கண்ணீருடனும் ஜெபங்களையும் மன்றாட்டுகளையும் ஏறெடுத்தார்; தேவனுக்குப் பயந்ததினால் அவருடைய ஜெபம் கேட்கப்பட்டது, அவர் குமாரனாயிருந்தும், தான் பட்ட பாடுகளிலிருந்து கீழ்ப்படிதலைக் கற்றுக்கொண்டார்; பூரணமாக்கப்பட்டபின், தனக்குக் கீழ்ப்படிகிற அனைவருக்கும் நித்திய இரட்சிப்பின் ஊற்றானார், மேலும் மெல்கிசேதேக்கின் முறைப்படி பிரதான ஆசாரியராக தேவனால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டார். (Hebräer 5,7-10).

இயேசு மிகுந்த மன அழுத்தத்தில் வாழ்ந்தார், அவருடைய உயிரை தனது கைகளில் எடுத்து, அவருடைய வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தையும் நோக்கத்தையும் இழக்காமல் இருந்தார். அவர் எப்போதும் கடவுளுடைய சித்தத்திற்கு ஒப்புக்கொடுத்திருக்கிறார், தந்தையின் அனுமதியுடனான எல்லா சூழ்நிலைகளையும் ஏற்றுக்கொள்கிறார். இது சம்பந்தமாக, அவர் உண்மையில் அழுத்தமாக இருந்தபோது இயேசுவிடம் பின்வரும் சுவாரஸ்யமான அறிக்கையை வாசித்தார்:

இப்பொழுது என் உள்ளம் கலக்கமாயிருக்கிறது. நான் என்ன சொல்வேன்? பிதாவே, இந்த வேளையிலிருந்து என்னைக் காப்பாற்றும் என்றா? ஆயினும், இந்த ஒரே காரணத்திற்காகவே நான் இந்த வேளைக்கு வந்திருக்கிறேன். (Johannes 12,27).

வாழ்க்கையில் நமது தற்போதைய சூழ்நிலையையும் (சோதனை, நோய், இன்னல்கள் போன்றவை) ஏற்றுக்கொள்கிறோமா? சில சமயங்களில் கடவுள் நம் வாழ்வில் குறிப்பாக சங்கடமான சூழ்நிலைகளை அனுமதிக்கிறார், நம் தவறு இல்லாத பல வருட சோதனைகள் கூட, அவற்றை நாம் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறார். பீட்டரின் பின்வரும் அறிக்கையில் இந்தக் கொள்கையை நாம் காண்கிறோம்:

ஏனெனில், ஒருவன் தேவனுக்கு முன்பாகத் தன் மனசாட்சியின் நிமித்தம் அநியாயமாகத் துன்பங்களைச் சகிக்கும்போது, ​​அது அவனுக்குக் கிருபையாகும். பாவிகளான நீங்கள் சகித்தால், உங்கள் மகிமை என்ன? நீங்கள் தோற்கடிக்கப்படுவீர்களா? ஆனாலும், நன்மை செய்து துன்பப்படுவதன் மூலம் நீங்கள் நிலைத்திருந்தால், அது தேவனுடைய பார்வையில் கிருபையாகும். ஏனெனில், இதற்காகவே நீங்கள் அழைக்கப்பட்டீர்கள்; கிறிஸ்துவும் உங்களுக்காகத் துன்பப்பட்டு, நீங்கள் அவருடைய அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றும்படி உங்களுக்கு ஒரு முன்மாதிரியை விட்டுச் சென்றார். அவர் எந்தப் பாவமும் செய்யவில்லை, அவருடைய வாயில் எந்த வஞ்சனையும் காணப்படவில்லை. அவர் நிந்திக்கப்பட்டபோது, ​​அவர் பதிலுக்கு நிந்திக்கவில்லை. துன்பப்பட்டபோதும், அவர் எந்த அச்சுறுத்தலையும் விடுக்கவில்லை, ஆனால் நீதியுடன் நியாயம் தீர்க்கிறவரிடம் தன்னை ஒப்படைத்தார். (1. Petrus 2,19-23).

மரணம் வரை கடவுளுடைய சித்தத்திற்கு இயேசு கீழ்ப்படிந்தார், குற்றவுணர்வால் பாதிக்கப்பட்டு, அவருடைய துன்பத்தை அனுபவித்தார். நம்முடைய வாழ்க்கையில் கடவுளுடைய சித்தத்தை நாம் ஏற்றுக்கொள்கிறோமா? அது விரும்பத்தகாதவையாக இருந்தாலும், நாம் குற்றமற்றவர்களாக இருந்தால், எல்லா பக்கங்களிலும் இருந்து துன்புறுத்தப்படுகிறோம், நம் கடினமான சூழ்நிலையின் அர்த்தத்தை புரிந்து கொள்ள முடியாது? இயேசு நமக்கு தெய்வீக சமாதானத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் அளித்தார்:

நான் உங்களுக்குச் சமாதானத்தை விட்டுச் செல்கிறேன்; என் சமாதானத்தை உங்களுக்குக் கொடுக்கிறேன். உலகம் கொடுப்பதுபோல நான் உங்களுக்குக் கொடுப்பதில்லை. உங்கள் இருதயங்கள் கலங்காமலும் பயப்படாமலும் இருங்கள். (Johannes 14,27).

என் மகிழ்ச்சி உங்களில் நிலைத்திருக்கவும், உங்கள் மகிழ்ச்சி முழுமையடையவும், நான் உங்களுக்கு இவைகளைச் சொல்லியிருக்கிறேன். (Johannes 15,11).

துன்பம் நேர்மையாய் இருப்பதற்கும் ஆவிக்குரிய வளர்ச்சியை உருவாக்குவதற்கும் நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்:

அதுமட்டுமல்ல, நம்முடைய உபத்திரவங்களைக்குறித்தும் நாம் பெருமை கொள்கிறோம்; ஏனெனில், உபத்திரவம் சகிப்புத்தன்மையை உண்டாக்குகிறது என்றும், சகிப்புத்தன்மை குணத்தை உண்டாக்குகிறது என்றும், குணம் நம்பிக்கையை உண்டாக்குகிறது என்றும் நாம் அறிந்திருக்கிறோம். அந்த நம்பிக்கை நம்மை வெட்கப்படுத்துவதில்லை; ஏனெனில், நமக்கு அருளப்பட்ட பரிசுத்த ஆவியானவர் மூலமாக தேவனுடைய அன்பு நம் இருதயங்களில் ஊற்றப்பட்டிருக்கிறது. (Römer 5,3-5).

நாம் துன்பம் மற்றும் மன அழுத்தத்தில் வாழ்கிறோம், கடவுள் நமக்கு என்ன எதிர்பார்க்கிறார் என்பதை உணர்ந்திருக்கிறோம். ஆகையால், நாம் இந்த நிலைமையை சகித்து ஆன்மீக பழத்தை உற்பத்தி செய்கிறோம். கடவுள் நமக்கு அமைதியையும் மகிழ்ச்சியையும் தருகிறார். இதை நடைமுறையில் எவ்வாறு செயல்படுத்தலாம்? இயேசுவின் பின்வரும் அற்புதமான வசனத்தை நாம் வாசிப்போம்:

வருத்தப்பட்டுப் பாரஞ்சுமக்கிறவர்களே, நீங்கள் எல்லாரும் என்னிடத்தில் வாருங்கள்; நான் உங்களுக்கு இளைப்பாறுதல் தருவேன். என் நுகத்தை உங்கள்மேல் ஏற்றுக்கொண்டு, என்னிடத்தில் கற்றுக்கொள்ளுங்கள்; ஏனெனில், நான் சாந்தமும் மனத்தாழ்மையும் உள்ளவன். அப்பொழுது உங்கள் ஆத்துமாக்களுக்கு இளைப்பாறுதல் கிடைக்கும். என் நுகம் இலகுவானது, என் சுமை லேசானது. (Matthäus 11,28-30).

நாம் இயேசுவிடம் வர வேண்டும், அப்பொழுது அவர் நமக்கு இளைப்பாறுவார். இது ஒரு முழுமையான சத்தியம்! நாம் அவரிடம் நமது சுமையை வீச வேண்டும்:

ஆதலால், உங்கள் கவலைகளையெல்லாம் அவர்மேல் வைப்பதினால், தகுந்த காலத்தில் அவர் உங்களை உயர்த்தும்படி, தேவனுடைய வல்லமையுள்ள கைக்குக் கீழ் உங்களைத் தாழ்த்துங்கள். (1 Petrus 5,6-7).

கடவுளுக்கு நாம் எவ்வளவு கவலையைத் தருகிறோம்? இந்த விஷயத்தில் எங்களுக்கு உதவும் சில குறிப்பிட்ட புள்ளிகள் இங்கு உள்ளன:

நாம் கடவுளை முழுமையாக்கிக் கொள்ள வேண்டும், அவரிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும்.

நம்முடைய வாழ்க்கையின் குறிக்கோள் கடவுளைப் பிரியப்படுத்தி, நம் அனைவருக்கும் கீழ்ப்படிவதாகும். நம் சக மனிதரைப் பிரியப்படுத்த முயற்சிக்கும்போது, ​​மோதல் மற்றும் மன அழுத்தம் உள்ளது, ஏனென்றால் இது சாத்தியமற்றது. துன்பத்தில் நம்மை ஆற்றுவதற்கு நம் சக மனிதனுக்கு சக்தி கொடுக்கக் கூடாது. கடவுள் மட்டுமே நம் வாழ்க்கையை தீர்மானிக்க வேண்டும். இது நம் வாழ்வில் சமாதானத்தையும் சமாதானத்தையும் சந்தோஷத்தையும் தருகிறது.

கடவுளுடைய ராஜ்யம் முதலில் வர வேண்டும்.

நம் வாழ்க்கை என்ன செய்கிறது? மற்றவர்களின் அங்கீகாரம்? நிறைய பணம் சம்பாதிக்க ஆசை? எங்கள் எல்லா பிரச்சினைகளையும் அகற்றுவதற்கு? இந்த மன அழுத்தம் வழிவகுக்கும் அனைத்து இலக்குகளும். நம்முடைய முன்னுரிமை என்னவென்று கடவுள் தெளிவாகக் கூறுகிறார்:

ஆதலால் நான் உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன், உங்கள் ஜீவனுக்காக, என்ன உண்பீர்கள், என்ன குடிப்பீர்கள் என்றோ, உங்கள் உடலுக்காக, என்ன உடுப்பீர்கள் என்றோ கவலைப்படாதீர்கள். ஜீவன் ஆகாரத்தையும், உடல் உடையையும்விட மேலானதல்லவா? ஆகாயத்துப் பறவைகளைக் கவனியுங்கள்; அவைகள் விதைப்பதும் இல்லை, அறுப்பதும் இல்லை, களஞ்சியங்களில் சேமிப்பதும் இல்லை; அவைகளோடு உங்கள் பரலோகத் தந்தையும் அவற்றுக்கு ஆகாரம் அளிக்கிறார். நீங்கள் அவர்களைவிட மிகவும் மேலானவர்கள் அல்லவா? கவலைப்படுவதினால் உங்களில் யார் தன் வாழ்நாளில் ஒரு மணி நேரத்தைக் கூட்ட முடியும்? நீங்கள் ஏன் ஆடைகளுக்காகக் கவலைப்படுகிறீர்கள்? வயல்வெளிகளில் உள்ள லீலி மலர்களைக் கவனியுங்கள், அவை எப்படி வளர்கின்றன: அவை உழைப்பதும் இல்லை, நூற்பதும் இல்லை. ஆனாலும் நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், சாலமோன் தன் சகல மகிமையிலும்கூட இவைகளில் ஒன்றைப்போல ஆடை அணிந்திருக்கவில்லை. ஏனெனில், இன்று உயிரோடு இருந்து, நாளை சூளையில் எறியப்படும் வயல்வெளிப் புல்லுக்கே தேவன் இப்படி ஆடை அணிவிப்பாரானால், இன்னும் அதிகம் இல்லை நீங்கள் “அற்ப விசுவாசிகளே,” அவர்களில் ஒருவன் சொன்னான், “‘என்ன சாப்பிடுவோம்?’ அல்லது ‘என்ன குடிப்போம்?’ அல்லது ‘என்ன உடுப்போம்?’ என்று கவலைப்படாதீர்கள். ஏனெனில் புறஜாதியார் இவைகளையெல்லாம் தேடுகிறார்கள், உங்களுக்கு இவைகள் தேவை என்பதை உங்கள் பரலோகத் தந்தை அறிந்திருக்கிறார். ஆனால், முதலாவது தேவனுடைய ராஜ்யத்தையும் அவருடைய நீதியையும் தேடுங்கள், அப்பொழுது இவைகளெல்லாம் உங்களுக்குக் கொடுக்கப்படும். ஆகையால், நாளைக்குரிய காரியங்களைக் குறித்துக் கவலைப்படாதீர்கள்; நாளைக்குரிய கவலைகளை அதுவே பார்த்துக்கொள்ளும். அந்தந்த நாளுக்குரிய கவலைகள் அந்தந்த நாளுக்கு உண்டு.” (Matthäus 6,25-34).

நாம் கடவுளையும் அவருடைய சித்தத்தையும் முதன் முதலாக கவனித்துக் கொண்டிருக்கும் வரை, நம்முடைய எல்லா தேவைகளையும் அவர் மூடிவிடுவார்! 
இது ஒரு பொறுப்பற்ற வாழ்க்கைக்கான இலவச பாஸ்? நிச்சயமாக இல்லை. நம்முடைய குடும்பங்களைப் பராமரிக்கவும், எங்கள் குடும்பத்தை கவனிப்பதற்கும் பைபிள் நமக்குக் கற்பிக்கிறது. ஆனால் இது முன்னுரிமை ஏற்கனவே உள்ளது!

எங்கள் சமூகம் கவனச்சிதறல்கள் நிறைந்ததாக இருக்கிறது. நாம் கவனமாக இல்லாவிட்டால், திடீரென்று நம் வாழ்வில் கடவுளுக்கு இடமில்லை. இது செறிவு மற்றும் முன்னுரிமை பெறுகிறது, இல்லையெனில் மற்ற விஷயங்கள் திடீரென்று நம் வாழ்க்கையை தீர்மானிக்கும்.

ஜெபத்தில் நேரத்தை செலவிட உற்சாகப்படுத்தப்படுகிறோம்.

ஜெபத்தில் கடவுள் மீது நம் சுமைகளைச் செலுத்துவது நம்மீது உள்ளது. அவர் ஜெபத்தில் நம்மை மூச்சுத்திணறச் செய்து, நம் எண்ணங்களையும் முன்னுரிமையையும் தெளிவுபடுத்துகிறார், அவருடன் நெருங்கிய உறவு வைத்திருக்கிறார். இயேசு நமக்கு ஒரு முக்கிய முன்மாதிரியை கொடுத்தார்:

அதிகாலையில், இன்னும் இருட்டாக இருக்கும்போதே, அவர் எழுந்து வெளியே சென்று, ஒரு தனிமையான இடத்திற்குப் புறப்பட்டுப் போனார்; அங்கே அவர் ஜெபம் செய்தார். சீமோனும் அவருடன் இருந்தவர்களும் அவருக்குப் பின்னாலேயே விரைந்து சென்றார்கள்; அவர்கள் அவரைக் கண்டுபிடித்து, அவரிடம், ‘எல்லோரும் உம்மைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்!’ என்றார்கள். (Markus 1,35-37).

ஜெபத்திற்கான நேரத்தைக் கண்டுபிடிக்க இயேசு மறைந்திருந்தார்! அவர் பல தேவைகளை திசை திருப்பவில்லை:

ஆனால், அவரைப் பற்றிய செய்தி மேலும் பரவியது; பெருந்திரளான மக்கள் கூடினர். அவர்கள் தங்கள் நோய்களிலிருந்து குணமடைவதைக் கேட்க. ஆனால் அவர்களோ, தனித்துச் சென்று தனிமையான இடங்களில் ஜெபம் செய்தார்கள். (Lukas 5,15-16).

அழுத்தத்தின் கீழ் இருக்கிறோமா, நம் வாழ்வில் மன அழுத்தம் பரவுகிறது? அப்படியானால், நாமும் ஜெபத்தில் கடவுளுடன் நேரத்தை செலவழிக்க வேண்டும். சில நேரங்களில் நாம் கடவுளை அறிந்து கொள்ள மிகவும் பிஸியாக இருக்கிறோம். அதனால் தான் தொடர்ந்து திரும்பவும் கடவுளிடம் கவனம் செலுத்துவது முக்கியம்.

மார்தாவின் உதாரணம் உங்களுக்கு ஞாபகம் இருக்கிறதா?

அவர்கள் வழியில் சென்றுகொண்டிருந்தபோது, ​​அவர் ஒரு கிராமத்திற்கு வந்தார். அங்கே மார்த்தாள் என்னும் பெண் அவரைத் தன் வீட்டிற்குள் வரவேற்றாள். அவளுக்கு மரியாள் என்னும் சகோதரி இருந்தாள். அவளும் இயேசுவின் பாதங்களில் அமர்ந்து அவருடைய போதனைகளைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். ஆனால் மார்த்தாள் பலருக்குப் பணிவிடை செய்வதில் மும்முரமாக இருந்தாள். அவள் அவரிடம் வந்து, “ஆண்டவரே, என் சகோதரி என்னைத் தனியாகப் பணிவிடை செய்ய விட்டுவிட்டாளே என்று உமக்குக் கவலையில்லையா? எனக்கு உதவி செய்யும்படி அவளிடம் சொல்லும்!” என்றாள். இயேசு அவளுக்குப் பதிலளித்தார், “மார்த்தாளே, மார்த்தாளே, நீ பல காரியங்களைக் குறித்துக் கவலைப்பட்டுக் கலங்குகிறாய், ஆனால் ஒன்றுதான் தேவை. மரியாள் சிறந்த பங்கைத் தெரிந்துகொண்டாள்; அது அவளிடமிருந்து எடுத்துக்கொள்ளப்படாது.” (Lukas 10,38-42).

ஓய்வெடுக்க நேரம் ஒதுக்கி, கடவுளோடு நெருங்கிய உறவைப் பேணுவோம். ஜெபம், பைபிள் படிப்பு மற்றும் தியானம் ஆகியவற்றில் போதுமான நேரத்தை செலவிடுங்கள். இல்லையெனில் நமது பாரத்தை கடவுள் மீது சுமத்துவது கடினமாகிவிடும். நம் பாரங்களை கடவுள் மீது சுமத்துவதற்கு, அவர்களிடமிருந்து நம்மைத் தூர விலக்கி ஓய்வு எடுப்பது முக்கியம். "மரங்களின் காடுகளை பார்க்கவில்லை..."

ஒரு கிரிஸ்துவர் இருந்து ஒரு முழுமையான ஓய்வு நாள் ஓய்வு எதிர்பார்க்கப்படுகிறது என்று நாம் இன்னும் கற்று போது, ​​நாம் ஒரு நன்மை இருந்தது: வெள்ளிக்கிழமை மாலை இருந்து சனிக்கிழமை இரவு வரை, நாம் யாரையும் ஆனால் கடவுள் கிடைக்கவில்லை. வட்டம், குறைந்தபட்சம் நம் வாழ்வில் மற்றவர்களின் கொள்கைகளை புரிந்துகொண்டு பராமரிக்கிறோம். அவ்வப்போது நாம் குறிப்பாக இந்த வலியுறுத்தப்பட்ட உலகில், சுவிட்ச் மற்றும் ஓய்வெடுக்க வேண்டும். இது இருக்க வேண்டும் என்று கடவுள் கட்டளையிடுவதில்லை. மனிதர்களுக்கு வெறுமனே ஓய்வு காலம் தேவை. இயேசு தம் சீடர்களுக்கு ஓய்வளிக்க கற்றுக் கொடுத்தார்:

அப்போஸ்தலர்கள் இயேசுவைச் சூழ்ந்துகொண்டு, தாங்கள் செய்த எல்லாவற்றையும், தாங்கள் போதித்த எல்லாவற்றையும் அவரிடம் சொன்னார்கள். அதற்கு அவர், “நீங்கள் தனிமையாக ஒரு வனாந்தர இடத்திற்கு வந்து, சிறிது நேரம் இளைப்பாறுங்கள். ஏனெனில், பலர் வந்து போய்க்கொண்டிருந்ததால், அவர்களுக்குச் சாப்பிடக்கூட நேரம் கிடைக்கவில்லை” என்றார். (Markus 6, 30-31).

திடீரென்று அனைத்து நேரம் சாப்பிட நேரம் இல்லை போது, ​​அதை சுவிட்ச் மற்றும் ஓய்வு எடுத்து நிச்சயமாக அதிக நேரம்.

அப்படியென்றால் நாம் கடவுளைப் பற்றி கவலைப்படுவது எப்படி? நமக்கு சொல்கிறேன்:

Our நம்முடைய முழு இருப்பையும் கடவுளிடம் சமர்ப்பித்து அவரை நம்புகிறோம்.
• கடவுளுடைய ராஜ்யம் முதலில் வருகிறது.
• நாம் ஜெபத்தில் நேரத்தை செலவிடுகிறோம்.
Rest நாங்கள் ஓய்வெடுக்க நேரம் எடுத்துக்கொள்கிறோம்.

வேறு வார்த்தைகளில் சொன்னால், நம்முடைய வாழ்க்கை கடவுளாகவும், இயேசுவை சார்ந்ததாகவும் இருக்க வேண்டும். நாம் அவரிடம் கவனம் செலுத்தி, நம் வாழ்வில் அவருக்காக அறைகூவல் விடுகிறோம்.

அவர் நம்மை அமைதி, அமைதி மற்றும் மகிழ்ச்சியோடு ஆசீர்வதிப்பார். எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் துன்புறுத்தப்பட்டாலும் அவருடைய சுமை எளிதானது. இயேசு ஒடுக்கப்பட்டார் ஆனால் ஒருபோதும் நசுக்கப்படவில்லை. நாம் உண்மையிலேயே கடவுளுடைய பிள்ளைகளாக மகிழ்ச்சியுடன் வாழ வேண்டும், அவரை நம்புவதற்கு அவரை நம்புவோம், எமது எல்லா சுமைகளையும் அவர் மீது சுமத்துங்கள்.

நம்முடைய சமுதாயம் அழுத்தம், கிரிஸ்துவர் சில நேரங்களில் இன்னும் இருக்கிறது, ஆனால் கடவுள் விண்வெளி உருவாக்குகிறது, நம் சுமையை தாங்கி எங்களுக்கு அக்கறை. நாம் நம்புகிறோமா? கடவுள்மீது நாம் ஆழமான நம்பிக்கை வைத்திருப்போமா?

நம்முடைய பரலோக சிருஷ்டிகரும் கர்த்தருமானவரைப் பற்றிய தாவீதின் வர்ணனையுடன் நாம் முடிப்போம். Psalm 23 (டேவிடும் கூட அடிக்கடி ஆபத்திலும், எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் கடுமையான அழுத்தத்திலும் இருந்தார்):

கர்த்தர் என் மேய்ப்பர்; எனக்குக் குறை ஒன்றும் இல்லை. அவர் என்னைப் பசுமையான மேய்ச்சல் நிலங்களில் படுக்க வைக்கிறார்; அமைதியான நீரோடைகளின் அருகே என்னை வழிநடத்துகிறார். அவர் என் ஆத்துமாவைப் புதுப்பிக்கிறார். தம்முடைய நாமத்தினிமித்தம் அவர் என்னை நீதியின் பாதைகளில் நடத்துகிறார். மரண இருளின் பள்ளத்தாக்கில் நான் நடந்தாலும், நான் எந்தத் தீமைக்கும் அஞ்சமாட்டேன், ஏனெனில் நீர் என்னுடன் இருக்கிறீர்; உமது கோலும் உமது தடியும் என்னை ஆறுதல்படுத்துகின்றன. என் எதிரிகளின் முன்னிலையில் நீர் எனக்கு ஒரு விருந்தை ஆயத்தப்படுத்துகிறீர்; என் தலையை எண்ணெயால் அபிஷேகம் செய்கிறீர்; என் பாத்திரம் நிரம்பி வழிகிறது. நிச்சயமாகவே, நன்மையும் இரக்கமும் என் வாழ்நாள் முழுவதும் என்னைப் பின்தொடரும், நான் கர்த்தரின் ஆலயத்தில் என்றென்றும் குடியிருப்பேன். (Psalm 23).

டேனியல் போஸ்சால்

கடவுளை கவனித்துக்கொள்